اخلاق : متن آموزش اخلاق فردی و اجتماعی صفحه 161

«14» نقد پذیری

هیچ کس بی عیب نیست. گاهی حرف ها وعمل های انسان خطا و ضعف دارد. اگر کسی از روی خیرخواهی عیوب و کاستی های او را بگوید و او هم منصفانه بپذیرد و درصدد رفع عیوب و جبران خطاها باشد، گامی به جلو برداشته است، چرا که مقدمه کمال، اصلاح عیوب و جبران ضعف هاست.

پذیرش پند و موعظه و انتقاد دیگران نیاز به «تواضع » دارد. افراد مغرور و متکبّر و خودخواه، حاضر نیستند هیچ انتقادی را بپذیرند و همیشه همراه با عیوب و نقایص خویش به سر می برند. امام صادق(علیه السّلام) فرمود:

اَحَبُّ اِخوانی اِلَیَّ مَنْ اَهدی اِلَیَّ عُیوبی؛(1)

محبوب ترین برادرانم نزد من کسی است که عیب های مرا به من اهدا کند.

در کلام امام علی(علیه السّلام) نیز آمده است:

مَنْ اَبانَ لکَ عَیْبَک فَهُوَ وَدُودُک، مَنْ ساتَرکَ عَیْبکَ فَهُوَ عَدُوّکْ؛(2)