- مقدمه ناشر 1
- اشاره 4
- اشاره 6
- 3 - خلقت انسان از نفس واحده 6
- 2 - عارضی بودن تفرقه 6
- 1 - نفخ صور از جانب خدا برای آدم علیه السلام 6
- 6 - الهام به نفس بشر 7
- 4 - تکریم بنی آدم 7
- 5 - فطرت یکسان 7
- 9 - همگانی بودن بعثت 8
- 8 - پیامبر همگان 8
- 7 - یکپارچگی امت اسلامی 8
- قرآن و اتحاد ملّی 9
- روایات و اتحاد ملّی 13
- سیره پیامبرصلی الله علیه وآله در مورد اتحاد ملّی 16
- اتحاد ملّی در صدر اسلام از دیدگاه مستشرقان 20
- 1 - مخالفت با شعارهای قومی 22
- توضیح 22
- راه کارهای اتّحاد ملّی 22
- 2 - ایجاد اخوّت بین اقوام 23
- 3 - دادن پُست ها به اقوام مختلف 23
- 5 - پیوندهای خانوادگی بین اقوام 24
- 4 - تقویت ارزش های دینی 24
- 7 - طرد اقوام نااهل از خود 26
- تعصب مذموم 26
- اشاره 28
- اقسام انسجام اسلامی 29
- اشاره 29
- 2 - انسجام حقیقی 30
- روایات و دعوت به انسجام سیاسی 31
- توضیح 33
- راهکارهای انسجام سیاسی 33
- 1 - شناخت هر مذهب از منابع آن 33
- 2 - حسن ظنّ به دیگری 34
- 4 - حکم به ظاهر افراد 37
- قرآن و حکم به ظاهر افراد 37
- اشاره 37
- روایات اهل بیت علیهم السلام و حکم به ظاهر افراد 38
- روایات اهل سنت و حکم به ظاهر افراد 39
- ه) ذهبی می گوید 44
- الف) ابن تیمیه می گوید 44
- ب) ابن حجر عسقلانی می گوید 44
- د) شاطبی می گوید 44
- و) رشید رضا در تفسیر «المنار» می گوید 45
- ز) ابن حزم می گوید 46
- 6 - دوری از خطّ غلو 47
- 5 - گفت و گو در مسائل اختلافی 47
- 7 - پرهیز از کید دشمنان اسلامی 52
- 8 - ضرورت یک صدایی به هنگام شداید 52
- 9 - پرهیز از کلمات حساسیت زا و نفرت انگیز به یکدیگر 52
- 10 - پرهیز از ناسزا گفتن به مقدسات طرف مقابل 54
- 11 - رعایت اخلاق اسلامی نسبت به یکدیگر 54
- 12 - ملاقات و گفت و گو 55
- 14 - یکی شدن اصطلاحات 56
- 15 - بازنگری تدوین تاریخ اسلامی 57
- 16 - پرداختن به مسائل مهم 59
- 17 - همکاری در مسائل اتفاقی 62
- 2 - ابعاد جهانی اسلام 67
- 1 - توحید 67
- 3 - گسترش روحیه برادری 67
- توضیح 67
- 4 - همکاری اجتماعی 68
- 5 - مسجد و اقامه جمعه و جماعت 69
- 6 - حج، کنگره عظیم جهان اسلام 69
- 7 - به کار گرفتن زبان عربی در عبادات 70
- 1 - حفظ جان شیعیان 78
- اشاره 78
- 2 - وجود شیعه در بین جامعه 78
- 3 - اتمام حجّت بر تمام مردم 79
- 3 - کشتار و اسارت 80
- 2 - به استضعاف کشیدن گروهی از مردم 80
- 1 - بی آبرویی 80
- توضیح 80
- 1 - اتهام به یکدیگر 81
- اشاره 81
- 3 - نداشتن بینش سیاسی واقع بینانه 85
- 2 - عدم تعقل 85
- 6 - حکم به لوازم اعتقاد 86
- 5 - عدم توجه به دشمن مشترک 86
- 4 - شناخت هر مذهب از زبان مخالفان 86
- 7 - سوء ظنّ به دیگری 87
- انسجام تکوینی در صدر اسلام 88
- وصیّت پیامبران به پیروی از جانشین به حقّ 89
- وحدت حقیقی بر محور امام معصوم علیهم السلام 90
- اشاره 95
- 1 - امتحان ملائکه و شیطان با خلقت حضرت آدم علیه السلام 95
- 2 - امتحان امُت اسلامی در وحدت بر مسأله امامت 97
- ایمان همراه با ولایت 99
- علم پیامبرصلی الله علیه وآله به اختلاف امت اسلامی 103
- توجیه کلام حضرت هارون علیه السلام 104
- رجوع به خدا و رسول هنگام اختلاف در جانشین پیامبرصلی الله علیه وآله 106
- حرمت کتمان حقایق 108
- امام علی علیه السلام و دعوت به اهل بیت علیهم السلام 110
- غدیر، محور انسجام حقیقی 112
- طرح غدیر، در راستای انسجام اسلامی 117
- غدیر از دیدگاه برخی اهل سنت 125
- توضیح 125
- 2 - محمد بن طلحه شافعی 126
- 1 - محمد بن محمد غزّالی 126
- 3 - سبط بن جوزی 127
- 4 - محمد بن یوسف گنجی شافعی 127
- 6 - تقی الدین مقریزی 128
- 7 - سعدالدین تفتازانی 128
- 1 - فرید الدین عطار نیشابوری (513 - 586 ق) 130
- اشاره 130
- پیام های غدیر به جامعه اسلامی 137
یستعطی الهدی و یستجلی العمی»؛(1) «کجایند کسانی که پنداشتند دانایان علم قرآن آنان می باشند نه ما؟ که این ادعا را بر اساس دروغ وستمکاری بر ضد ما روا داشتند. خدا ما اهل بیت پیامبرصلی الله علیه وآله را بالا آورد و آنان را پست و خوار کرد، به ما عطا فرمود و آنها را محروم ساخت، ما را در حریم نعمت های خویش داخل و آنان را خارج کرد، که راه هدایت را با راهنمایی ما می پویند و روشنی دل های کور از ما می جویند».
غدیر، محور انسجام حقیقی
در دهمین سال هجرت، رسول خداصلی الله علیه وآله قصد زیارت خانه خدا را نمودند، فرمان حضرت مبنی بر اجتماع مسلمانان، در میان قبایل مختلف و طوایف اطراف، اعلان شد، گروه عظیمی برای انجام تکلیف الهی (ادای مناسک حج) و پیروی از تعلیمات آن حضرت، به مدینه آمدند. این تنها حجّی بود که پیامبر بعد از مهاجرت به مدینه، انجام می داد، که با نام های متعدد، در تاریخ ثبت شده است؛ از قبیل: حجهالوداع، حجهالاسلام، حجهالبلاغ، حجهالکمال و حجهالتمام.
رسول خداصلی الله علیه وآله غسل کردند، دو جامه ساده احرام، با خود برداشتند: یکی را به کمر بسته و دیگری را به دوش مبارک انداختند، و روز شنبه، 24 یا 25 ذی قعده، به قصد حج، پیاده از مدینه خارج شدند. تمامی زنان و اهل حرم
1- نهج البلاغه، عبده، ج 2، ص 55.