- مقدمه ناشر 1
- اشاره 4
- 1 - نفخ صور از جانب خدا برای آدم علیه السلام 6
- اشاره 6
- 2 - عارضی بودن تفرقه 6
- 3 - خلقت انسان از نفس واحده 6
- 4 - تکریم بنی آدم 7
- 5 - فطرت یکسان 7
- 6 - الهام به نفس بشر 7
- 8 - پیامبر همگان 8
- 7 - یکپارچگی امت اسلامی 8
- 9 - همگانی بودن بعثت 8
- قرآن و اتحاد ملّی 9
- روایات و اتحاد ملّی 13
- سیره پیامبرصلی الله علیه وآله در مورد اتحاد ملّی 16
- اتحاد ملّی در صدر اسلام از دیدگاه مستشرقان 20
- 1 - مخالفت با شعارهای قومی 22
- راه کارهای اتّحاد ملّی 22
- توضیح 22
- 2 - ایجاد اخوّت بین اقوام 23
- 3 - دادن پُست ها به اقوام مختلف 23
- 5 - پیوندهای خانوادگی بین اقوام 24
- 4 - تقویت ارزش های دینی 24
- تعصب مذموم 26
- 7 - طرد اقوام نااهل از خود 26
- اشاره 28
- اقسام انسجام اسلامی 29
- اشاره 29
- 2 - انسجام حقیقی 30
- روایات و دعوت به انسجام سیاسی 31
- 1 - شناخت هر مذهب از منابع آن 33
- توضیح 33
- راهکارهای انسجام سیاسی 33
- 2 - حسن ظنّ به دیگری 34
- قرآن و حکم به ظاهر افراد 37
- 4 - حکم به ظاهر افراد 37
- اشاره 37
- روایات اهل بیت علیهم السلام و حکم به ظاهر افراد 38
- روایات اهل سنت و حکم به ظاهر افراد 39
- د) شاطبی می گوید 44
- ه) ذهبی می گوید 44
- ب) ابن حجر عسقلانی می گوید 44
- الف) ابن تیمیه می گوید 44
- و) رشید رضا در تفسیر «المنار» می گوید 45
- ز) ابن حزم می گوید 46
- 6 - دوری از خطّ غلو 47
- 5 - گفت و گو در مسائل اختلافی 47
- 7 - پرهیز از کید دشمنان اسلامی 52
- 8 - ضرورت یک صدایی به هنگام شداید 52
- 9 - پرهیز از کلمات حساسیت زا و نفرت انگیز به یکدیگر 52
- 11 - رعایت اخلاق اسلامی نسبت به یکدیگر 54
- 10 - پرهیز از ناسزا گفتن به مقدسات طرف مقابل 54
- 12 - ملاقات و گفت و گو 55
- 14 - یکی شدن اصطلاحات 56
- 15 - بازنگری تدوین تاریخ اسلامی 57
- 16 - پرداختن به مسائل مهم 59
- 17 - همکاری در مسائل اتفاقی 62
- 2 - ابعاد جهانی اسلام 67
- 3 - گسترش روحیه برادری 67
- توضیح 67
- 1 - توحید 67
- 4 - همکاری اجتماعی 68
- 5 - مسجد و اقامه جمعه و جماعت 69
- 6 - حج، کنگره عظیم جهان اسلام 69
- 7 - به کار گرفتن زبان عربی در عبادات 70
- اشاره 78
- 1 - حفظ جان شیعیان 78
- 2 - وجود شیعه در بین جامعه 78
- 3 - اتمام حجّت بر تمام مردم 79
- 1 - بی آبرویی 80
- 3 - کشتار و اسارت 80
- 2 - به استضعاف کشیدن گروهی از مردم 80
- توضیح 80
- اشاره 81
- 1 - اتهام به یکدیگر 81
- 2 - عدم تعقل 85
- 3 - نداشتن بینش سیاسی واقع بینانه 85
- 4 - شناخت هر مذهب از زبان مخالفان 86
- 6 - حکم به لوازم اعتقاد 86
- 5 - عدم توجه به دشمن مشترک 86
- 7 - سوء ظنّ به دیگری 87
- انسجام تکوینی در صدر اسلام 88
- وصیّت پیامبران به پیروی از جانشین به حقّ 89
- وحدت حقیقی بر محور امام معصوم علیهم السلام 90
- 1 - امتحان ملائکه و شیطان با خلقت حضرت آدم علیه السلام 95
- اشاره 95
- 2 - امتحان امُت اسلامی در وحدت بر مسأله امامت 97
- ایمان همراه با ولایت 99
- علم پیامبرصلی الله علیه وآله به اختلاف امت اسلامی 103
- توجیه کلام حضرت هارون علیه السلام 104
- رجوع به خدا و رسول هنگام اختلاف در جانشین پیامبرصلی الله علیه وآله 106
- حرمت کتمان حقایق 108
- امام علی علیه السلام و دعوت به اهل بیت علیهم السلام 110
- غدیر، محور انسجام حقیقی 112
- طرح غدیر، در راستای انسجام اسلامی 117
- توضیح 125
- غدیر از دیدگاه برخی اهل سنت 125
- 1 - محمد بن محمد غزّالی 126
- 2 - محمد بن طلحه شافعی 126
- 4 - محمد بن یوسف گنجی شافعی 127
- 3 - سبط بن جوزی 127
- 7 - سعدالدین تفتازانی 128
- 6 - تقی الدین مقریزی 128
- 1 - فرید الدین عطار نیشابوری (513 - 586 ق) 130
- اشاره 130
- پیام های غدیر به جامعه اسلامی 137
علمای اهل سنت و حکم به ظاهر
الف) ابن تیمیه می گوید
«... فانّ الایمان الذی علقت به احکام الدنیا هوالایمان الظاهر و هو الاسلام...»؛(1) «...همانا ایمانی که احکام دنیا بر آن معلّق شده ایمان ظاهری می باشد که همان اسلام است».
ب) ابن حجر عسقلانی می گوید
«...و فی حدیث ابن عباس من الفوائد؛ منها الاقتصار فی الحکم باسلام الکافر اذا اقرّ بالشهادتین»؛(2) «...در حدیث ابن عباس فوائدی است از آن جمله این که باید در حکم به اسلام کافر اکتفا بر اقرار به شهادتین نمود».
د) شاطبی می گوید
«انّ اصل الحکم بالظاهر مقطوع به فی الأحکام خصوصاً و بالنسبه الی الاعتقاد فی الغیر عموماً؛ فانّ سیّد زالبشر مع اعلامه بالوحی یجری الأمور علی ظواهرها فی المنافقین و غیرهم، و ان علم بواطن احوالهم، و لم یکن ذلک بمخرجه عن جریان الظواهر علی ماجرت علیه...»؛(3) «همان اصل حکم به ظاهر افراد امری قطعی در احکام به طور خصوص و نسبت به اعتقاد غیر به طور عموم است؛ زیرا سیّد بشر - حضرت محمّدصلی الله علیه وآله - همراه با اعلام به وحی، امور را بر ظواهر آن نسبت به منافقان و دیگران جاری می کرد، گرچه از باطن آن ها آگاهی داشت، ولی این آگاهی او را از جریان حکم بر ظواهر افراد باز نمی داشت».
ه) ذهبی می گوید
«و رأیت للأشعری کلمه أعجبتنی و هی ثابته رواها
1- الایمان، ابن تیمیه، ص 398.
2- فتح الباری، ج 13، ص 367.
3- الموافقات، شاطبی، ج 2، ص 272-271.