راه وحدت امت اسلامی صفحه 215

از باقلانی روایت می کند: «هر نوع فسق و کفری برای پیغمبران (ع) جایز است! مگر دروغ گفتن در تبلیغ و بیان احکام خدا!» (1)

در جای دیگر کتاب «الفصل» از برخی از اشاعره روایت می کند که: «حتی دروغ گفتن برای تبلیغ و احکام خداوند هم، بر پیغمبران جایز خواهد بود!» (2)

ابن حزم به یکی از پیشوایان اشاعره به نام سمنانی، این گونه نسبت می دهد که او می گوید: «کفر نسبت به پیغمبر (ص) نیز، جایز است!» (3)

او همچنین به محمدبن حسن بن فورک و سلیمان بن خلف باجی که از پیشوایان اشعریه هستند، نسبت هایی می دهد، که جای ذکر آنها نیست! (4)

همان طور که مشاهده کردید ابن حزم، هیچ ابایی از دروغ گفتن و تهمت زدن ندارد. همه فقهای عصر او، وی را گمراه دانسته اند. ابن خلدون که خود نیز، از علمای بزرگ اهل سنت است، درباره وی می گوید:

مردم از دست او ناراحت اند، مرام او را مستهجن می شمارند، مطالب او را انکار می کنند، کتاب های او را به بوته فراموشی سپرده اند، در بازار مسلمانان فروش آن ممنوع و حرام است و گاهی هم، اگر دسترسی به آن پیدا کنند، آن را پاره پاره می کنند! (5)

با این اوصاف، دیگر چه کسی فریب ابن حزم را می خورد و به اعترافات او درباره امامیه و دیگران اعتماد می کند؟ با وجود این که قرآن می فرماید:

1- الفِصل فی الملل و الاهواء و النحل، ج 5، صص ٧٧، ٧٩ و ٨4.
2- الفِصل فی الملل و الاهواء و النحل، ج 5، صص ٧٧، ٧٩ و ٨4.
3- الفِصل فی الملل و الاهواء و النحل، ج 5، صص ٧٧، ٧٩ و ٨4.
4- الفِصل فی الملل و الاهواء و النحل، ج 5، صص ٧٧، ٧٩ و ٨4.
5- تاریخ ابن خلدون، ج ١، ص 565.