نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 13

در حالی که از برادران و اهل بیت و یاران خویش جدا شده بود، با شجاعت تمام، سپاه دشمن را درهم می شکست و تا زنده بود، تن به ذلّت نداد و دست بیعت به سمت یزیدیان دراز نکرد تا به شهادت رسید».(1)

راوی می گوید: «به خدا سوگند! کسی جز امام حسین علیه السلام را ندیدم که دشمن او را احاطه کرده باشد و فرزندان و خویشان و اصحاب او را کشته باشند و او هم چنان محکم و قوی و استوار بماند. چون امام حسین علیه السلام بر دشمنان حمله می کرد، آنان هم چون گله گوسفند از سمت راست و چپ حضرتش پا به فرار می گذاشتند تا جان خود را از ضربه شمشیر امام حسین علیه السلام نجات دهند. در آن زمان، جنگ تن به تن در میان شجاعان عرب مرسوم بود و اهل کوفه، مردان جنگ و رزم بودند و در جنگ های ایران و شام و خوارج شرکت کرده بودند. با این حال، از رو به رو شدن با حسین، هراس داشتند و حتی درصورت جنگ گروهی، تاب نمی آوردند و از مقابل آن حضرت فرار می کردند».

شجاعت امام حسین علیه السلام در مدینه

روزگاری که ولید بن عُقْبه، فرماندار مدینه بود، درباره یکی از باغ های امام حسین علیه السلام میان او و امام منازعه ای پیش آمد. امام حسین علیه السلام هر چه دلیل می آورد و احتجاج می کرد، ولید نمی پذیرفت و حرف خود را می زد.