نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 15

عجبا! این چه شخصیتی است که این همه به من بخشیده است و چنین عذرخواهی می کند؛ در حالی که نمی دانست کسی که اکنون در خانه اوست، در دامان علی و فاطمه علیه السلام ؛ آن اُسوه های بذل و بخشش پرورش یافته است. خانواده ای که افطاری خویش را به مسکین و یتیم و اسیر داده و از جانب خداوند به بزرگی یاد شده اند: «وَ یُطْعِمُونَ الطّعامَ عَلی حُبِّهِ مِسْکینا و یَتیما و اسیرا.»(1) (انسان: 18) آن گاه مرد فقیر به شدّت گریست و گفت: چگونه این جوان مردی در زیر خاک پنهان شود؟(2)

بخشش امام حسین علیه السلام به کنیز

انس بن مالک می گوید: «نزد امام حسین علیه السلام بودم. کنیزکی خدمتش آمد و یک دسته گل به آن حضرت هدیه کرد. حضرت دسته گل را گرفت و لبخندی زد و فرمود: تو را در راه خدا آزاد کردم. من از این کار امام تعجب کردم و گفتم: یا بن رسولِ اللّه ! یک دسته گل آن قدر ارزش ندارد که به خاطر آن، این کنیز را آزاد کنید. حضرت فرمود: خداوند ما را این چنین تربیت کرده است که «هرگاه به شما درود گفته شد، در پاسخ آن درود بهتری بگویید یا مثل همان را پاسخ بدهید».(3) پس من در پاسخ تعارف او، بهترین هدیه را که آزادی او بود، برایش عطا کردم.(4)

1- و به [پاس] دوستی خدا، بینوا و یتیم و اسیر را خوراک می دادند.
2- منتهی الآمال، ج 1، ص 531.
3- نساء، 86.
4- بحارالانوار، ج 44، ص 195.