نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 24

سپاس گزاری

سپاس گزاری

امام حسین علیه السلام در عصر عاشورا پس از کارزاری سخت، با بدنی غرق به خون، گام در مسلخ عشق و سر بر تیغ دشمنان گذارد و با صلابت و مردانگی و به دور از ذلّت و خواری، آماده پرواز به سوی پروردگار خویش شد. او در آن هنگام، لب های خونین خویش را به آرامی تکان می دهد و چنین زمزمه می کند: «بارالها! منزلتت بسی فرازمند، جبروتت بسی بلند و قدرتت از هر نیرویی بالاتر است. از هر آن چه آفریدی، بی نیازی و به بندگانت، از هر کسی نزدیک تر هستی ...

پروردگارا! در برابر قضا و قدر تو، شکیبا هستم. ای آن که هیچ معبودی جز تو نیست و ای فریادرس دادخواهان که جز تو، صاحب اختیاری ندارم. بر حکم و تقدیرت صابرم، ای دادرس بی پناهان! ای پیوسته بی پایان!»(1)

امام در این لحظات نیز شکر و سپاس خدا و یاد او را فراموش نمی کند و با وجود بلا و مصیبت بزرگی که به او و اهل بیت و یارانش رسیده است، چنین محکم و استوار به قضا و قدر الهی گردن می نهد و به زیبایی، پروردگارش را حمد و ثنا می گوید.