نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 30

کن.» محمدبن بشر، یار باوفا و دلاور امام حسین علیه السلام گفت: «درندگان مرا بدرند و زنده بخورند، اگر از شما جدا گردم و از شما که تنها در برابر این همه سپاه دشمن هستید، دور شوم.»

امام، آن مظهر مهربانی و فداکاری پس از آن که خودداری محمد را از رفتن برای آزاد کردن فرزندش دید، پنج لباس یمانی که قیمت آن ها هزار دینار بود، به او داد و فرمود: «این ها را به فرزند دیگرت بده تا آن ها را به عنوان هدیه نزد کفّار ببرد و فرزندت را آزاد گرداند».(1)

این جلوه کوچکی از ایثار و فداکاری یاران باوفای امام بود که حتّی در سخت ترین شرایط که کمتر کسی می تواند در برابر احساسات و عواطف پدری تحت تأثیر قرار نگیرد، امام را تنها نگذاشت.

در حادثه عاشورا، نمونه های فراوانی از این گونه فداکاری به چشم می خورد که از آن جمله می توان به کلام اصحاب باوفای امام حسین علیه السلام در شب عاشورا اشاره کرد؛ آن جا که مسلم بن عوسجه به امام گفت: «هرگز از تو جدا نخواهم شد. حتی اگر برای جنگ با آنان، سلاحی نداشته باشم، با سنگ می جنگم تا همراه تو به شهادت برسم».(2) سخنان دیگر اصحاب هم چون حبیب، زهیر و نافع نیز جلوه های روشن و ماندگاری از ایثارگری و فداکاری آنان است.