نوجوانان و آموزه های اخلاقی در سیره امام حسین علیه السلام صفحه 52

سوره حمد را که در آن روز آموخته بود، برای پدرش خواند. امام بسیار خوشحال شد و فرزندش را تشویق کرد. آن گاه آموزگار فرزندش را فرا خواند، هدایای گران بهایی به او داد و دهانش را از دانه های گران قدر دُرّ پر کرد و بدین ترتیب، سپاس گزاری خود را از آن آموزگار نشان داد. آموزگار که از این همه عطا و بخشش امام، شگفت زده شده بود، با تعجب گفت: «من به خاطر آموزش سوره حمد سزاوار این همه پاداش نیستم». امام فرمود: «این هدیه اندک من، چگونه می تواند ارزش کار شما را جبران کند؟»(1)

عیادت از بیمار

عیادت از بیمار

اُسامه بن زید، برای خود مقامی عالی قایل بود؛ زیرا خود را کسی می دانست که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلم وی را در آغاز جوانی اش، بر اصحابی چون ابوبکر و عمر و عثمان، فرمانده قرار داده بود. اُسامه، شناخت کاملی از امام حسین علیه السلام نداشت و خود را با او برابر و یکسان می دید، در حالی که هیچ جای سنجش و مقایسه نبود.

روزی به امام حسین علیه السلام خبر دادند که اُسامه بیمار شده است. امام به عیادتش رفت و از حالش پرسید. اسامه که از درد و بیماری، ناراحت بود، با نگرانی گفت: «شصت هزار درهم قرض دارم و می ترسم که بمیرم و قرضم بماند و ادا نگردد». حسین، آن مظهر کرم و بخشندگی گفت: «ادای قرض تو