انسجام اسلامی، آسیب ها و راهکارها صفحه 53

ابوالاعور سلمی (1) را لعنت کرد. (2) بسیاری از لعن هایی که در متون روایی دیده می شوند، مربوط به همین دوران است. در حال حاضر، چنین شرایطی وجود ندارد و این لعن و اهانت ها، حوادث تاریخی تلقی می شوند که زمان آن به پایان رسیده است. در یک دوره خاص، یک گروه، گروه دیگر را لعن کرده و طرف مقابل نیز مقابله کرده است، ولی ادامه لعن و نفرین تا زمان کنونی، دلیل جدید می خواهد. هرگاه یک طرف، از اهانت و لعن دست برداشت، طرف دیگر نیز باید چنین کند و به جای لعنت به تاریکی های گذشته، چراغی فراروی آینده بیفروزد. البته این امر هرگز نباید به دست کشیدن از بیان حقایق و استدلال برای روشن شدن واقعیت ها تفسیر شود؛ زیرا این دو نه تنها با یکدیگر تفاوت دارند، بلکه متضاد نیز هستند. لعن و نفرین سبب جدایی و دشمنی است، درحالی که دفاع منطقی و با دلیل از حقایق، سبب نزدیکی و دوستی است.

کسانی که آثار علامه سید مرتضی عسکری را مطالعه کرده اند، از دفاع پرحرارت او از مکتب اهل بیت آگاهند. ایشان درباره دست کشیدن از لعن و اهانت، اظهار می دارد:

همه این مسائل در گذشته وجود داشته است و برخی از آنها رنج آور است، مانند آنچه میان برخی شیعیان رواج داشته که آنان برخی از صحابه را لعن می کردند. من به شما بگویم که لعن را