هم گرایی جهان اسلام، آسیب ها و راهبردها صفحه 29

صفحه 29

ج) ملی گرایی

ج) ملی گرایی

در فرهنگ سیاسی، ملت به مجموعه ای از انسان ها گفته می شود که در داخل مرزهای سیاسی شناخته شده زندگی می کنند.(1) اما ملت به معنا و مفهوم جدید آن از قرن نوزدهم رواج پیدا کرد و تقریبا در عرف بین المللی به رسمیت شناخته شد.

در قرن هجدهم، درگیری های شدیدی در اروپا و کشورهای دیگر بر سر مستعمرات و مالکیت مستعمرات جدید آغاز شد و دولت ها جهت کسب قدرت و ایجاد انگیزه و رغبت در افراد، برای حمایت از دولت های یاد شده و سرکوبی مخالفینشان، مسئله ملیت را با جدیت زیاد تبلیغ کردند. مسئله ای که آنها بیشتر تأکید می کردند، قرار دادن ملیت به عنوان یک ایده بودکه بعدها جای باورهای مذهبی را هم می گرفت؛ به گونه ای که همه چیز درملیت و مرزهای شناخته شده و وطن دوستی خلاصه می شد. از این رو، با ترویج ملیت خواهی، مذهب در عمل کنارگذاشته شد. این در حالی است که برابر فرهنگ و آموزه های اسلامی، اصل و اساس هر نظریه و اقدام همچون وطن دوستی و وطن خواهی، باید در چارچوب اسلام باشد. بنابراین، در کشورهای اسلامی معیار هویت افراد پیش از آنکه قومیت یا ملیت باشد، اسلام است. برخلاف آنچه در نظریه ملیت گرایی است؛ که اساس هر چیز وطن دوستی و تعصبات قومی و نژادی است.

نکته ای که نباید از نظر دور داشت، این است که ملی گرایی در کشورهای


1- محمدجواد مقصودی، شناخت استبکار جهانی، ص 110.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه