وحدت و همگرایی در اندیشه اسلامی صفحه 104

ساخت و برای همیشه با برادر ایمانی خود قهر کرد، بلکه لازم است کدورتها و چالشها را برطرف کرد و دلهای سردشده را گرمایی دیگر بخشید. پیامبر(صلّی الله علیه و آله وسلّم )‹ در این باره فرمود: «لاتقاطعوا و لاتدابروا و لاتباغضوا و لاتحاسدوا و کونوا عباد الله إخواناً»؛ پیوندها را قطع مکنید، از هم رو برمتابید، کینۀ هم را به دل مگیرید، به همدیگر حسادت نورزید و با دیگر بندگان خدا برادر باشید.(1)

پرهیز از هرگونه قهر و جدایی با برادران ایمانی، در سیرۀ امام علی(علیه السّلام)‰ به خوبی نمایان است. آن حضرت حتی به فردی مانند ابوموسی اشعری که قلب مبارکش را جریحه دار کرد و زمینۀ خانه نشینی او را فراهم آورد، فرمود:

با آنکه از تو ناراحتم، این ناراحتی باعث نمی شود که با تو قهر کنم و برای تو سخنی از رسول خدا‹(صلّی الله علیه و آله وسلّم ) نگویم. از پیامبر‹(صلّی الله علیه و آله وسلّم ) شنیدم که فرمود: «هرگاه کسی به عیادت برادر ایمانی خود برود، گام در رحمت الهی نهاده است و آن گاه که نزد بیمار بنشیند، رحمت الهی او را فرا می گیرد».(2)

10. ناسزاگویی

اسلام آیین مهر و محبت است و هرگونه ناسزاگویی حتی به دشمنان را کاری زشت شمرده است. بنیان گذار این مکتب که پیامبر رحمت است، در پاسخ کسانی که آن حضرت را به نفرین کردن مشرکان فرا می خواندند، فرمود: «إنّی لم أُبعَث لعّاناً و إنّما بُعِثتُ رحمه»؛ مبعوث نشدم که نفرین کنم، بلکه برای مهر و رحمت برانگیخته شدم.(3)

1- زکی الدین منذری، الترغیب و الترهیب، ج3، ص447.
2- شمس الدین محمد بن احمد ذهبی، تذکری الحفّاظ، ج3، ص808 .
3- عبدالرحمن سیوطی، الجامع الصغیر، ج1، ص402؛ عبدالحسین امینی، الغدیر، بیروت، دار الکتب العربیی، چاپ سوم، 1387 ق، ج11، ص91.