وحدت و همگرایی در اندیشه اسلامی صفحه 119

8 . نقشۀ استعمار در مبارزه با زبان عربی

از آن رو که زبان عربی وسیله ای مناسب برای ارتباط میان مسلمانان و عاملی مؤثر در تحکیم همگرایی است، دشمنان اسلام کوشیدند تا رابطۀ مسلمانان را با این زبان که زبان قرآن است، تضعیف کنند و با دامن زدن به قوم گرایی و نژادپرستی، جوامع اسلامی را بی رغبت و بی اعتنا به آن بار آورند. پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، دشمنان تلاش کردند تا زبان عربی را بیگانه بشمارند و در این باره تا آنجا پیش رفتند که خواستند این زبان را از

برنامه های درسی مدارس حذف کنند.(1)

یکی از صاحبان این طرز تفکر در سنجشی نامعقول، زبان عربی را با جنایتهای مغول مقایسه کرده و از آن نتیجه ای نادرست گرفته است: «استیلای زبان عربی، ایران و ایرانیان را ده برابر از قتل عام چنگیز خراب تر کرده است».(2)

یکی دیگر از پیروان این طرز تفکر می گوید: «هنوز مردم نمی دانند الفبای زبان عربی چه اندازه آنان را از راه مدنیت و ترقی دور انداخته است».(3) سومی نیز می گوید: «الفبای عربی منشأ فقر و ناتوانی و عقب ماندگی فکری و استبداد سیاسی در سرزمین اسلام است».(4)

استعمارگران افزون بر مبارزه با زبان عربی در کشورهای غیر عرب زبان، در کشورهای عربی نیز تلاش کردند که اعراب را به زبانهای محلی سوق دهند و هر قومی را به زبان خود مشغول سازند تا بدین وسیله، نوعی پراکندگی در میان آنان پدید آورند.(5)

1- نک: روزنامۀ کیهان، پنجم دی ماه 1341 ش.
2- فریدون آدمیت، اندیشه های میرزا آقاخان کرمانی، تهران، پیام، 1357 ش، ص248.
3- مؤسسۀ فرهنگی قدر ولایت، تاریخ تهاجم فرهنگی غرب (نقش روشنفکران وابسته «6»)، ص82 .
4- همو، تاریخ تهاجم فرهنگی غرب (نقش روشنفکران وابسته «1»)، ص59 .
5- نک: النظام الربوی فی الاسلام، چاپ اول، 1391 ق، ص154.