وحدت و همگرایی در اندیشه اسلامی صفحه 14

رسالت خطیر مسلمانان، اساس جامعۀ ایمانی را بر اصلی محکم و استوار بنا نهاده و تمامی مسلمانان را امتی واحد خوانده است تا فارغ از وابستگیهای قومی، نژادی و سرزمینی، در برابر معبودی واحد سر فرود آورند و با هدایت رهبری واحد، به سوی مقصد واحد حرکت خود را سرعت بخشند. مگر نه این است که وقتی انسانها دست در دست هم نهند، گرمی و محبت به وجود می آید؟ و مگر نه این است که از جمع شدن قطره ها جویبارها پدید می آیند و از به هم پیوستن جویبارها رودخانه ها شکل می گیرند و از تجمع رودخانه ها دریایی خروشان به وجود می آید؟

وحدت است که عاملی مهم و حرکت آفرین برای جنبشها و انقلابها به شمار می آید، ناممکن ها را ممکن و دشواریها را آسان می کند و جوامع بشری را در پیشرفت به سوی تعالی و بالندگی، از گردنه های سخت عبور می دهد.

بی تردید آنان که نمی خواهند از من و تو «ما» شکل گیرد، بدخواه اسلام و جامعۀ اسلامی اند. پس ای برادر مسلمان، اگر بدخواهان و دشمنان دیرینۀ اسلام و مسلمانان برای تفرقه و پراکندگی جامعۀ اسلامی نقشه می کشند و برای به ذلت کشاندن ما طرحها می ریزند، چرا ما به اختلافاتمان دامن بزنیم؟ مگر نه این است که جامعۀ ما در فراز و نشیبی که تاکنون داشته است، هم طعم تلخ اختلاف و پراکندگی را چشیده است و هم شیرینی آشتی و همگرایی را؟

اینجاست که انسان به یاد سخن دردمندانۀ آن پیشوای پرهیزگاران می افتد که در نیایش با پروردگارش، از اینکه دشمنی ها در میان مردم آشکار شده و پراکندگی جامعه را به تباهی کشیده است، به خدایش شکایت کرده، می فرماید: «اللّهمّ إنّا نشکو إلیک غیبی نبیّنا و کثری عدوّنا و تشتّت أهوائنا»؛ خدایا از اینکه پیامبرمان در میان ما نیست و دشمن ما بسیار و