وحدت و همگرایی در اندیشه اسلامی صفحه 23

چنین ایمانی نه مایۀ افتخار و نه دلیل بر تکامل آدمی است.

قرآن کریم تفرقه را یکی از عذابهای الهی شمرده، می فرماید:

«قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعًا وَیُذِیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ »€ ؛ بگو او قادر است عذابی از بالا یا از زیر پایتان بر شما فروفرستد و یا شما را به صورت دسته های پراکنده به هم بیامیزد و طعم جنگ را به هر یک از شما به وسیلۀ دیگری بچشاند.(1)

همان طور که ملاحظه می شود، خداوند عالمیان به پیامبرش دستور داده است تا مجرمان و گردن کشان را به سه نوع مجازات تهدید کند: نخست عذابهایی مانند صاعقه، صیحۀ آسمانی و رگبارهای زیانبار که از آسمان فرود می آیند؛ دوم عذابهایی مانند زلزله، فرو رفتن در زمین، طغیان رودخانه ها و سونامی دریاها که از درون زمین نشئت می گیرند؛ سوم که شاهد ما در این است، اختلاف کلمه و بروز جنگ و خون ریزی در میان مردم می باشد.

اختلاف کلمه و پراکندگی به قدری خطرناک است که در این آیه، در ردیف عذابهای آسمانی و زمینی قرار گرفته است و حتی گاه آثار زیانبار اختلاف و پراکندگی به مراتب از ویرانیهای ناشی از صاعقه ها و زلزله ها مخرب تر است؛ چرا که گروه گروه شدن، زمینۀ درگیری و خون ریزی را فراهم می آورد.

تفرقه و پراکندگی با پیروی از شیطان رخ می نماید و جامعه را به تباهی