وحدت و همگرایی در اندیشه اسلامی صفحه 24

می کشاند. از این رو، خداوند بزرگ اهل ایمان را از پیروی شیطان برحذر داشته، می گوید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِی السِّلْمِ کَافَّهً وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ »€ ؛ ای کسانی که ایمان آورده اید، همگی به صلح و آرامش درآیید و گامهای شیطان را پیروی نکنید که او برای شما دشمنی آشکار است.(1)

این آیه، هم ایمان را عاملی سودبخش برای صلح و آرامش دانسته و هم پیروی از شیطان را بستری مناسب برای تفرقه و پراکندگی معرفی کرده است. بنابراین، تفرقه و چندگانگی در جامعۀ اسلامی نغمه ای شیطانی است که وحدت و آرامش جامعه را تهدید می کند.

4-2) بیزاری پیامبر از گروه گرایی

گروه گرایی امری ناپسند است که خداوند بزرگ پیامبرش را از آن مبرّا دانسته، می فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِمَا کَانُوا یَفْعَلُونَ » ؛ تو را با کسانی که دینشان را پاره پاره کرده و گروه گروه شدند، کاری نیست. کار آنان تنها با خداوند است و او آنان را از آنچه می کردند، آگاه می سازد.(2)

خداوند عالمیان در این آیه، با تأکید بر این واقعیت که اسلام آیین وحدت و یگانگی است و از هرگونه تفرقه و پراکندگی بیزار است، ابتدا اعلام می دارد که پیامبرش از هرگونه فرقه گرایی بیزار و دامان مطهرش از هرگونه شائبۀ تحزب گرایی پاک است و سپس گروه گرایان را تهدید کرده، می فرماید: کار آنها با خداست و اوست که آنان را از کار ناپسندشان آگاه خواهد ساخت.

1- بقره (2)، آیۀ 208.
2- انعام (6)، آیۀ 159.