دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 261

چرا، او را می شناسم . ابوتراب ، همان است ! و پس از گفتگویی چند که بینشان گذشت ، زیاد فریاد زد چوب بیاورید، و چون حاضر کردند، رو به صیفی کرد

و گفت : حالا درباره علی چه می گویی ؟ بهترین سخنی را که درباره بنده ای از بندگان خدا بگویم ، درباره او خواهم گفت . زیاد فریاد کشید: آن قدر چوب بر گردنش بزنید تا به زمین بیفتد. دژخیمان زیاد دستورش را کاملا را انجام دادند. آنگاه دستور داد: بلندش کنید. او را بر پا داشتند. گفت : ولش کنید. و باز پرسید: درباره علی چه می گویی ؟ صیفی گفت : به خدا سوگند اگر بدنم را تکه تکه کنی ، چیزی بجز آنچه را که درباره علی از من شنیدی ، نخواهی شنید. زیاد گفت باید علی را لعن کنی وگرنه گردنت را می زنم . صیفی گفت پس بی گمان گردنم را زده ای ، و من خوشبخت هستم و تو مردی شقی و بدبخت هستی . زیاد دستور داد تا گردنش را در زنجیر کنند و به زندانش افکنند. سرانجام صیفی همراه با حجر بن عدی اعدام شد و به شهادت رسید. (564)

سیاست حکومت قرشی در زمان معاویه(2)

زیاد بن ابیه درباره دو نفر از اهالی حضرموت به معاویه نوشت که ایشان از شیعیان علی و بر دین او هستند، و کسب دستور کرد. معاویه پاسخ داد:

هر کس را بر دین و طرز تفکر علی یافتی ، بکش و مثله کن و بر در خانه اش بردار کن ! همان گونه که خثمعی را زنده در گور کرده بود، زیرا که علی را مدح گفته و از عثمان عیب گرفته بود. (565)

پایان زندگانی زیاد به ابیه را مسعودی و ابن عساکر در تاریخ خود آورده اند. مسعودی می نویسد:

زیاد بن ابیه همه مردم

کوفه را در مقابل قصرش امر به احضار کرد و آنان را وادار به دشنام دادن به علی نمود، و هر کس که سرپیچی می کرد، او را به شمشیر حوالت می داد. در همان حال بود که دچار بیماری طاعون گردید، و مردم را از شر خود راحت ساخت . (566)

عمرو بن حمق خزاعی نیز از کسانی است که در این راه دچار آوارگی و قتل شد. چه از دست زیاد بن ابیه گریخت و سر به صحرا نهاد، اما او دست از وی برنداشت و در هر گوشه سوراخی به جستجویش برخاستند تا سرانجام او را یافتند و سر از تنش جدا کردند و به خدمت معاویه در شام فرستادند!

معاویه دستور داد تا سر عمرو را در بازار شام بیاویزند، و سپس برای همسرش که او را در پیش از این به سودای دستیابی به عمرو به زندان انداخته بود، فرستاد و دستور داد تا آن را در دامان او بیندازند! (567)