دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 428

پس از بیعت در بازارچه بنی ساعده ، ابوبکر بر فراز منبر پیغمبر بنشست و عمر برخاست و گفت : سخن دیروزش نه از کتاب خدا بوده و نه بر اساس قرار قبلی با پیغمبر!بلکه او خودش چنین پنداشته که رسول خدا(ص ) کار امتش را خودش سامان خواهد داد و بعد از همه آن کارها چشم از جهان خواهد پوشید. و اینکه خداوند قرآن را در میان ایشان برجای نهاده و به وسیله آن مردم را هدایت خواهد نمود. و حالا هم که خداوند شما را در زمامداری صحابی و همدم پیامبر خدا هماهنگ ساخته است ، پس برخیزید و با او

بیعت کنید. مردم هم پس از بیعت سقیفه ، بار دیگر با ابوبکر بیعت کردند!آنگاه ابوبکر خطبه خواند و در ضمن آن گفت : من بر شما فرمانروایی یافتم ، در صورتی که بهتر از شما نیستم . پس اگر کارم خوب بود، مرا یاری دهید و...

این اصحاب از مراسم به خاک سپردن جنازه پیغمبر(ص ) در تمام روز دوشنبه ، و شب سه شنبه و روز سه شنبه ، پاک بی خبر و سرگرم خود بودند!و پس از این مدت بود که دسته آمدند و بدون اینکه کسی بر آنها امامت کند، بر جنازه پیغمبر نماز گزاردند!

اصحاب پیغمبر جنازه پیغمبر را در میان خانواده اش رها کردند، و آنها این وظیفه را بتنهایی انجام دادند. ابوبکر و عمر در هیچیک از مراسم تجهیز بدن پیغمبر حضور نداشتند. عایشه می گوید: ما از به خاک سپردن پیغمبر بی خبر بودیم تا اینکه در دل شب چهارشنبه صدای بیلها را شنیدم !

گروهی از مهاجران و انصار و بنی هاشم از بیعت با ابوبکر خودداری کرده ، خواهان بیعت با علی شدند. گروه پیروز ابوبکر هم به عباس مراجعه کردند تا مگر او را به خود متمایل کنند که عباس زیر بار نرفت و پیشنهاد ایشان را نپذیرفت .

مخالفان ، در خانه فاطمه (ع ) تحصن جستند. و ابوبکر هم عمر بن خطاب را ماموریت داد تا تحصن آنها درهم بشکند و ایشان را از خانه فاطمه (ع ) بیرون بیاورد. مخصوصا تاءکید کرد که : اگر سرپیچی کردند در برابرشان بایست و به زور شمشیر متوسل شو! عمر هم با شعله ای از آتش بر در

خانه زهرا (ع ) رفت تا آنجا را بر سر متحصنین آتش بزند. فاطمه به عمر گفت :

ای پس خطاب !آمده ای تا خانه ما را آتش بزنی ؟!عمر پاسخ داد: آری !مگر اینکه شما هم با بقیه مردم همرای شوید.

ابوبکر به همین مساله در بستر مرگ اشاره کرده و گفته است :

بر هیچ چیز دنیا افسوس نخورده ام ، مگر سه کار که ای کاش آنها را انجام نداده بودم ... ای کاش آنها را انجام نداده بودم ... ای کاش در خانه فاطمه را باز نکرده بودم ، اگر چه آن در به منظور تدارک جنگ به رویم بسته شده بود...