دو مکتب در اسلام جلد اول صفحه 449

ما در آنچه از امامت اهل بیت و ائمه دوازده گانه تا به اینجا آورده ایم ، تنها به مدارک و اسنادی بسنده کرده ایم که در معتبرترین مصادر مذهب خلفا آمده است . علاوه بر اینها، نصوص و مدارک بسیاری نیز در مصادر تحقیقی مذهب اهل بیت از رسول خدا (صلی الله علیه وآله ) موجود است که همگی آشکارا از امامت ائمه دوازده گانه اهل بیت ، با قید نام و مشخصات و صفات و خصوصیات هر یک از ایشان سخن می گویند.

پیروان مذهب اهل بیت می گویند که نباید از نظر دور داشت که درستی و صحت خلافت خلفای اموی و عباسی و عثمانی و خلفای دیگر و

پیروان ایشان از فرمانداران و فرماندهان و استاندارن و دوران و ائمه جمعه و جماعت در شهرهای مختلف اسلامی در طول سیزده قرن ، همگی متوقفند بر کتمان نصوصی که در امامت امیرالمومنین علی بن ابیطالب ویازده فرزندش - علیهم السلام - آمده است .

مثلا در زمان خلافت هارون الرشید، خلیفه عباسی ، شخصی به نام ابویوسف از سوی خلیفه بر مسند قاضی القضاتی تکیه زده بود. مشروعیت چنین مقامی برای ابویوسف بستگی به صحت و مشروعیت خلافت خود هارون الرشید داشته و خلافت شخص هارون الرشید هم بستگی به نبودن نصی بر امامت ائمه دوازده گانه داشته است .

وزارت برامکه نیز این چنین است . آنها مقام وزارت خلفای مسلمانان را بر این اساس اشغال کرده بودند که حکومت و خلافت خود هارون الرشید مشروعیت دارد!

فرماندهان سپاه مسلمانان در زمان این خلیفه نیز که فرماندهی سپاه اسلامی را بنا به تعیین خلیفه مسلمین در زمان این خلیفه نیز که فرماندهی سپاه اسلامی را بنا به تعیین خلیفه مسلمین هارون الرشید به دست آورده بودند و همچنین فرمانداران و استانداران و صاحبان دیگر مناصب و مشاغل نیز همان حال را دارند. مانند فرمانداران صنعاء یمن و مکه و مدینه و شام و کوفه و اسکندریه و ری و خراسان و دیگر جاها و سرزمینهای اسلامی .

ائمه جمعه و جماعت در سراسر کشور، از اقصی نقاط افریقا گرفته تا مارواءالنهر و خوارزم و شهرهای حجاز و یمن و عراق و دیگر جاها همه و همه همین وضع را دارند.

همه اینها در مقامهایی که به دست آورده بودند و همچون توانگران در ناز و نعمت و فراغت

و آسایش خیال سر می کردند، مقام و موقعیت خود را اساس مشروعیت خلافت و حکومت هارون الرشید به دست آورده بودند. در حالی که مشروعیت خلافت شخص هارون به آن بستگی داشت که امام معین و منصوبی در زمان او از جانب خدا، و منصوصی از سوی پیغمبر چون موسی بن جعفر (ع ) و حتی امامان پیش از آن حضرت وجود نداشته باشند!

همین حکم در زمان خلافت یزید بن معاویه و پدرش معاویه و عثمان و خلفای دیگر تا پایان خلافت عثمانیها نیز جاری و ثابت است . زیرا که تمام جیره خواران خلفا و بهره گیران از مقام و منصب ایشان ، که در همه ادوار و زمانها به موجب فرمان آنها به مقام و منصبی رسیده و در سایه حکومت خلفا از همه امکانات بهره مند بوده اند، به خیال خودشان مقام و ثروت و شوکتشان در گرو نبودن نصی بر امامت هر یک از ائمه معصومین - علیهم السلام - بوده است .