آن حضرت در وادی عقیق ، عمر را از نزول وحی آگاه ساخت و در منزل عسفان به سؤ ال سراقه پاسخ گفت ، که شرح آن در روایت ابوداود چنین آمده است :
چون پیامبر خدا (ص ) به عسفان رسید، سراقه بن مالک مدلجی (637) به حضرتش گفت : ای رسول خدا! حکم حج را برای ما چنان بیان کن که گویی امروز به دنیا آمده ایم . پیامبر فرمود: خدای تعالی عمره را در حجتان قرار داده است . وقتی که به مکه رسیدید، هر کدام از شما که طواف خانه خدا و سعی بین صفا و مروه را انجام داد، محل می شود از احرام بیرون می آید؛ مگر کسی که قربانی به همراه آورده باشد (638).
عسفان بین جحفه و مکه قرار دارد و جحفه در چهار مرحله ای مکه است .
رسول خدا (ص ) در سرف ، که در شش میلی مکه یا کمی بیشتر از آن واقع است ، به همه اصحابش فرمود: هر کس که بخواهد می تواند آن را عمره قرار دهد. عایشه در این مورد گفته است :
ما در ماههای حج به قصد انجام حج آمده بودیم . چون به سرف رسیدم ، پیامبر خدا
(ص ) در میان اصحابش برخاست و فرمود: هر کس که قربانی به همراه نداشته باشد و بخواهد می تواند آن را عمره قرار دهد. اما آن کس که قربانی همراه خود آورده ، نمی تواند چنین کند. او می گوید: برخی این دستور را انجام دادند و عده ای هم انجام ندادند (639).
از آنچه گذشت ، چنین برمی آید اصحابی که دستور پیامبر را انجام نداده اند، از مهاجران قرشی بوده اند که با برداشت از دوره جاهلیت ، انجام عمره را در ماههای حج از زشت ترین گناهان به حساب می آوردند!.
به موجب روایت ابن عباس ، پیامبر خدا (ص ) بارها پس از فرود آمدنش در بطحاء مکه این حکم را ابلاغ فرموده است . ابن عباس گفته است :
روز چهارم از ماه ذی حجه بود که صبحگاهان پیامبر خدا (ص ) نماز صبح را در بطحاء مکه با ما به جای آورد. آنگاه فرمود: هر کس بخواهد می تواند آن را عمره قرار دهد (640).
و بدین سان رسول خدا (ص ) این حکم را بتدریج و آرام آرام ابلاغ فرمود، تا آنگاه که طواف و سعی را به پایان برد و وحی بر حضرتش نازل گردید و مقرر داشت تا همگان آن حکم را انجام دهند. بیهقی می گوید: