دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 229

در هر حال بین دو دسته موافق و مخالف حلیت ازدواج موقت ، یعنی پیروان عمر و مخالفان دستوراو،درگیریهای لفظی شدیدی درگرفته که اینکه عهده دار شرح آن هستیم .

برخوردهای لفظی در میان موافقان و مخالفان متعه

به طوری که مسلم در صحیح خود و بیهقی در سننش از قول عروه

بن زبیر آورده اند، در مورد حلال بودن متعه یا نکاح موقت ، در میان ابن عباس و جمعی مانند عبدالله زبیر درگیریهای لفظی شدیدی رخ داده است .مسلم درصحیح خود می نویسد که عروه گفت :

برادرم عبدالله بن زبیر در مکه به سخنرانی برخاست و گفت : هستند کسانی که خداوند دلشان را مانند چشمشان کور کرده و به حلال بودن ازدواج موقت فتوا می دهند، که منظور برادرم از آن ، ابن عباس بود. و ابن عباس نیز بانگ برداشت و گفت : تو مردی یاوه گو و ستمگری . به جان خودم سوگند که متعه در زمان پیشوای پرهیزگاران ، رسول خدا (ص )، رایج بوده است . و عبدالله در پاسخش گفت : آزمایش کن ! به خدا قسم اگر چنان کنی ، سنگسارت می کنم !

ابن شهاب می گوید: خالد بن مهاجر برایم حکایت کرد که در کنار مردی نشسته بودم ، ناگاه فردی از راه رسید و از او در مورد حلال بودن ازدواج موقت نظرش را جویا شد. او هم به وی اجازه داد. ناگهان ابو عمره انصاری به خروش درآمد و به وی گفت : مواظب خودت باش ! آن مرد پرسید:

چه شده ؟! قسم به خدا که خودم در زمان پیشوای پرهیزگاران ، پیامبر خدا (ص )، با ازدواج موقت زن گرفته ام (833)

چنین می نماید که این گفتگوها در زمان عبدالله زبیر و به هنگام حکمروایی او بر مکه صورت گرفته باشد و آن گردهمایی در بیت الله الحرام اتفاق افتاده است . و ظن قوی اینکه رد و بدل شدن این سخنان در اثنای

خطبه نماز جمعه و در برابر گروه بسیاری از مسلمانان به وقوع پیوسته است . زیرا ابن عباس از اینکه در سخنرانیهای عبدالله زبیر حاضر شود خودداری می کرد، مگر نماز جمعه را که ناگزیر به شرکت در آن بود.

و نیز کاملا واضح است که در آن روزگار شخص عبدالله زبیر و هیچیک از کارگزارانش در دستگاه حکومتی او، مستندی از گفتار و یا رفتار پیامبر خدا (ص ) در نهی از ازدواج موقت در دست نداشتند؛ و گرنه به همان دلیل محکم از حدیث و سنت ، ابن عباس را که پاسخ داده بود او در زمان پیشوای پرهیزگاران چنان می کرده است ، می کوبیدند و مجاب می نمودند.