دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 272

از کتاب خدا از من بپرسید که در آن آیه ای وجود ندارد، مگر اینکه من از آن آگاهم که

در شب نازل شده یا در روز، در بیابان فرود آمده یا در کوه (1005).

در بصائر الدرجات از زید بن علی (1006) آمده است که امیرالمؤ منین علی (ع ) فرمود: چشمانم به خواب نرفته و پیامبر خدا (ص ) قراری با من نگذاشته ، مگر اینکه از رسول خدا (ص ) آموخته ام که در آن روز جبرئیل از حلال و حرام و یا سنت و مرام و یا امر و نهی چه چیزی را بر حضرتش فرود آورده است و در چه موردی بوده و یا درباره چه کسی .

راوی می گوید: ما از خدمت زید بیرون آمده ، به گروهی معتزله برخوردیم و سخنان زید را با ایشان در میان گذاشتیم . آنها گفتند این موضوع ادعای بزرگی است ، آخر چگونه چنین چیزی امکان دارد. در صورتی که بی شک اتفاق افتاده است که پیغمبر و علی مدتی یکدیگر را ندیده باشند، در آن صورتی علی چگونه همه آنها را می دانسته است ؟ راوی گفت :

ما به خدمت زید بن علی بازگشتیم و ایراد معتزلیان را با وی در میان گذاشتیم . زید در پاسخ ما گفت : پیامبر خدا (ص ) آن مدت را که علی (ع ) حضور نداشت پاس می داشت و به خاطر می سپرد و چون علی (ع ) به خدمتش می رسید، پیامبر خدا (ص ) به او می فرمود: ای علی ! در فلان روز، فلان آیه و فلان آیه ، و در روز دیگر فلان آیه بر من نازل شده ، و همین طور ادامه می داد تا روزی که علی (ع

) به خدمتش رسیده بود. راوی گفت ما معتزلیان را به این پاسخ آگاه کردیم (1007).

روایت زید بن علی را سه روایت دیگر در سنن نسائی و ابن ماجه و مسند احمد بن حنبل ، که از مصادر مهم و معتبر حدیثی مکتب خلفا می باشند، تایید می کنند.

1. نسائی می نویسد: از عبدالله بن نجی آمده که علی (ع ) گفته است :

مرا پایگاهی ویژه در نزد پیامبر خدا (ص ) بود که هیچیک از مردم را چنان منزلتی نبود. من سحرگاهان هر روز به خدمت پیغمبر می رسیدم و از پشت در می گفتم : السلام علیک یا نبی الله ! اگر آن حضرت آهسته و آرام سرفه می کرد، به خانه برمی گشتم ، و گرنه بر حضرتش وارد می شدم .

2. علی (ع ) فرموده است که من وقت مخصوصی داشتم که به خدمت پیغمبر برسم . چون می آمدم ، اجازه ورود می گرفتم ، اگر پیغمبر به نماز ایستاده بود آرام سرفه می کرد، و اگر کاری نداشت به من اجازه ورود می داد.