دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 37

پس از او، خلیفه سوم قریشی ، عثمان بن عفان ، نیز همان شیوه او را در پیش گرفت . و این طبیعی است که گروهی از اصحاب دوش به دوش قدرت روز قدم بردارند و او

را تایید و همراهی کنند.

اما در مقابل ، گروهی دیگر از اصحاب را دیدیم که چنان موضعگیری را در برابر حدیث پیغمبر رد کرده با آن به مخالفت برخاسته ، به انتشار آن همت گماشتند؛ همچون ابوذر غفاری صحابی ، و البته که در کنار چنان جسارتی ، رنج و عذاب روحی و جسمی را هم به جان خریدند. و بزودی در همین کتاب خواهیم آورد که امیرالمؤ منین (ع ) خود مشوق چنین جهتگیری بوده است . و مسلم است که تشویق آن حضرت در انتشار احادیث رسول خدا (ص ) به روزگار خلافتش صورت گرفته ، و آنگاه که او در محراب عبادت به شهادت رسید و معاویه بر اریکه قدرت تکیه زد، برای شخص معاویه آسان نبود که از نوشتن و انتشار حدیث پیامبر خدا (ص )، بویژه آنهایی را که نمی خواست منتشر شوند و از محتوای آنها همگان با خبر گردند، جلوگیری نماید. بنابراین ، ناگزیر بود که در راستای خواسته هایش ، کسانی را به یاری و همفکری با خود برگزیند و از آنها در پیشبرد اهدافش یاری بجوید. این بود که دست به دامان طرفداران خود زد و همانها بودند که به یاری او برخاسته احادیثی را که بیانگر منع پیغمبر از نوشتن احادیثش می باشند در زمان حکومت او روایت کردند. و همین امر باعث شد که چنان تناقض و خلافگوییهایی در احادیث رسول خدا (ص ) به وجود آید. مانند این حدیث رسول خدا (ص ) که : حدیث مرا بنویسید، که در مقابل آن ، روایت نمودند که فرموده است : حدیث مرا ننویسید. آری

، این چنین احادیث متناقض از آن حضرت روایت شده است .

بنابراین هر گاه ما به احادیث متناقض و خلاف یکدیگر برخورد کردیم ، کافی است تا احادیثی را که طی قرون و اعصار همگام با سیاست هیئت حاکمه روز بوده اند نپذیریم .

این را هم بگوییم که جلوگیری از نوشتن و روایت حدیث تنها به خاطر پیشگیری از نشر فضایل و مناقب امیرالمومنین (ع ) در میان مسلمانان بوده است . بویژه در دوره حکومت معاویه ، که مردم را بر آن داشت تا آن حضرت را بر سر منابر مسلمانان و در خطبه های جمعه به باد لعن و ناسزا بگیرند! چنانکه در بخش کتمان فضائل امام علی (ع ) و گسترش سب و لعن آنحضرت در جلد اول گذشت .

در گذشته نشان دادیم که سیاست زمامداری از دیدگاه معاویه چنان اقتضا داشت که توجه مردم را از مکتب اهل بیت (ع ) به سوی مکتب خلفا بگرداند. همچنین او سخت نیازمند این بود که بینش و برداشت مسلمانان را درباره امام و رهبرشان هر چه بیشتر تغییر دهد. زیرا مسلمانان ، پیامبر خدا (ص ) را کاملترین الگو برای پیشوایی و رهبری می شناختند و وجود شریف آن حضرت برای آنها آیینه تمام نمای کمالات انسانیت به شمار می آمد. گناهی از حضرتش سر نمی زد و در مسیر میل و خواسته های دلش گام برنمی داشت . اینها و جز اینها بودند که به غیر از منحرفان از امت ، دیگر مسلمانان را از تبعیت از معاویه و پذیرش او به عنوان پیشوا و امام ، و بدتر از همه ،

ولایتعهدی فردی چون یزید همیشه مست تباهکار شهره به فسق و فجور باز می داشت .

از این لحاظ بود که معاویه سخت نیاز داشت تا بینش و برداشت مسلمانان را از نمونه بارزی چون پیامبر خدا (ص ) بگرداند. این بود که به دستور او احادیثی ساخته شد که پیغمبر (ص ) را در پیروی از هواهای نفسانی ، همدوش یزید و معاویه معرفی می کردند! و سوگمندانه این قبیل احادیث را از قول برخی از زنان پیامبر خدا (ص ) و پاره ای از اصحاب روایت کرده اند!

در کنار اینها، اسرائیلیاتی را که علمای اهل کتاب به دروغ از پیامبران گذشته در میان مسلمانان منتشر می کردند، به نوبه خود اسناد و مدارکی گویا در تایید خواسته های معاویه به حساب می آمدند. علاوه بر اینها، جلوگیری از نوشتن احادیث پیغمبر و اعتماد بر حافظه راویان آنها آب را آلوده تر و شرائط را دشوارتر نمود و اسرائیلیات و روایات ساختگی را با احادیث و سنت راستین رسول خدا (ص ) درهم آمیخت !