دو مکتب در اسلام جلد دوم صفحه 40

الا لیبلغ من ذی العرش رضوانا

انی لا ذکره یوما واحسبه

اوفی البریه عند الله میزانا (152)

ضربتی را که آن مرد پرهیزگار زد، بجز

رسیدن به رضوان پروردگار قصدی نداشت . من آن روز او را از خاطر می گذرانم که کفه ثوابش نزد خداوند از همه سنگینتر باشد!

و شیخ عبداللطیف در حاشیه کتاب صواعق ابن حجر می نویسد:

همه صحابه ای که در زمان علی بوده اند، چه آنها که به همراه او در جنگ شرکت نموده یا علیه او شمشیر کشیده و یا از هر دو سپاه متخاصم کناره گیری نموده اند، در کار خود تاءویل کرده اند و آنچه از ایشان سرزده است ، موجب خروج آنها از دایره عدالت نخواهد شد (153)!

ابن کثیر نیز درباره یزید بن معاویه می گوید:

اقدامات ناروای یزید را حمل به تاءویل او و خطای در اجتهادش کرده اند. او، با همه اینها، امام و پیشوایی بوده است فاسق و غیر قابل عزل ...و قیام علیه او ناروا! اما اینکه می گویند یزید از شنیدن خبر اهل مدینه و بلائی که به سبب جنگ حره از طرف سربازانش بر آنها وارد شده اظهار فرح و شادی بسیار کرده است ، علتش این بوده که او خود را امام می دانسته که مردمان مدینه علیه رهبریش سر به شورش برداشته اند و دیگری را بر خود فرماندار کرده اند. پس بر او لازم بود که با آنها بجنگد و ایشان را به زیر فرمان آورد تا با

جماعت هماهنگ شوند (154)!