دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 192

ای مردم کوفه ! ای نیرنگ بازان مردم فریب خیانت پیشه ! گریه می کنید؟! هرگز چشمانتان از گریستن بازنایستد، و اشک دیدگانتان خشک نشود و ناله و آهتان آرام نگیرد.

شما همانند آن زنی هستید که رشته خود را پس از اینکه محکم به هم تابید، به دست خود از هم بگسیخت . شما همانید که سوگند و پیمانهای خود را دستاویز فریبکاری و فساد ساخته اید. و مگر از شما مردم جز لاف زدن و خودستایی و فریب و دشمنی را می توان سراغ گرفت ؟ شما مردم همانند کنیزکان تملق می گویید و چون دشمنان به نیرنگ رو می آورید.

گیاهی را می مانید که بر لبه مزبله ای روییده باشد، یا پاره گچی که گوری را بدان اندوده باشند.

این را بدانید که توشه بدی را پیشاپیش خود، به پیشگاه خداوند فرستاده اید، و آن خشم خداوند و گرفتاری ابدی در عذاب اوست .

گریه سر داده و مویه می کنید؟! آری به خدا، بسیار بگریید و کم بخندید که ننگ و رسوایی ای برای خود فراهم کرده اید که هرگز پاک شدنی نیست . آخر چگونه (دامن خود را) از آلودگی به کشتن فرزند خاتم پیامبران که سرور

جوانان بهشت و پناه پاکان سختیهایشان و روشنترین دلیلتان و زبان گویایتان بود پاک می کنید! چه خیال خامی در سر می پرورانید.

مرگ و نابودی بر شما باد که آرزوهایتان به ناامیدی کشید، و کوششهایتان به جایی نرسید. دستهایتان بریده گشت و پیمانهایتان موجب زیانتان گردید. در کام خشم و غضب خدا گرفتار آمدید و ذلت و درماندگی بر شما مقدر شد.

وای بر شما ای مردم کوفه ! هیچ می دانید که چه جگری از پیامبر خدا را از هم شکافته اید، و چه خونی از او را ریخته ، و کدام پردگیان او را بی مهابا از پرده بیرون کشیده ، و پرده چه حرمتی را از او دریده اید؟

کاری آن چنان شگفت و عظیم مرتکب شده اید که نزدیک است از هیبت آن آسمانها از هم بشکافند و زمین دهان باز کند و کوهها از هم متلاشی گردند. دست به کاری زده اید بس دشوار و بزرگ ، ناهموار و پیچیده و شوم ؛ به بزرگی زمین و همه آسمانها.

آیا تعجب می کنید اگر بر این مصیبت آسمان خون ببارد؟ و البته که عذاب سرای دیگرتان بس رسواکننده و شدیدتر خواهد بود، و کسی هم به دادتان نخواهد رسید.