دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 235

ابن کثیر و

دیگران آورده اند آنگاه که ابن زیاد حسین (ع ) و یارانش را به شهادت رسانید و سرهای بریده ایشان را به دربار یزید فرستاد، یزید ابتدا به کشته شدن ایشان شادمان گردید و ابن زیاد را به خود نزدیک ساخت و او را سخت گرامی داشت . اما دیری نپایید که پشیمان شد و گفت : فرزند زیاد با کشتن حسین مرا در مورد خشم و نفرت مسلمانان قرار داد و تخم کینه و دشمنی مرا در دلهای ایشان بکاشت ؛ به گونه ای که نیکوکار و گنهکار مرا به دیده خشم و نفرت می نگرد. (274)

بخش هشتم : قیام مردم مکه و مدینه

منظور ما از نگارش این مقتل

من از آنچه تا به اینجا آورده ام بر آن نبوده ام که عمق این مساءله و تمامی اخبار شهادت آن امام معصوم را بررسی کرده و در رویدادهای آن به تحقیق بپردازم یا در باره زمان آن واقعه جانگداز و مکان آن سخن به تفصیل گفته باشم . بلکه تنها هدف من در آنچه آورده ام ، این بوده که آثاری را که شهادت آنحضرت بر دو مکتب خلافت و امامت در اسلام داشته است ، درک شود. و همین مقدار را که برای این منظور آورده بسنده و کافی می دانم .

از جمله آثار شهادت امام حسین (ع ) بر مکتب خلفا، یکی از قیامهای پیاپی مسلمانان علیه حکومت و فرمانروایان خاندان بنی امیه بود که قیام مردم مکه و مدینه در طلیعه آنها قرار داشته اند.

مسعودی می گوید: چون ظلم و ستم یزید و کارگزاران و عمالش همه مسلمانان را به ستوه آورد و ستمش از حد بگذشت و فسق و فجورش با کشتن

پسر دختر پیغمبر خدا (ص ) و یارانش ، و شرابخوارگیش آشکار و معلوم همگان گردید، و رفتار فرعونی در پیش گرفت ، بلکه فرعون از او در حق رعیتش از خاص و عام و دادگرتر و باانصافتر می نمود، (275) ابن زبیر تن به زیر بار بیعتش نداد و او را سکیر و خمیر (همیشه مست و خمار) نامید و در نامه ای به مردم مدینه زبان به بدگویی از او بگشود و فسق و فجورش را بر شمرد و ایشان را برای جنگ با او به یاری خود فرا خواند.(276)

طبری و دیگران نیز گفته اند: چون حسین (ع ) کشته شد، عبدالله بن زبیر در میان مردم مکه برخاست و کشته شدن او را کاری بس بزرگ شمرد و کوفیان را بویژه ، و اهالی عراق را به طور عموم به باد شماتت و ملامت گرفت . او ضمن سخنانش پس از حمد و سپاس خدا و درود بر محمد (ص )، گفت :

مردم عراق ، جز اندکی از ایشان همه اهل مکر و فریبند، و بدترین ایشان ، مردم کوفه می باشند. آنها حسین را دعوت کردند تا یاریش دهند و به حکومتش برسانند، اما همین که به نزد ایشان آمد، بر او شوریدند و به او گفتند یا دست در دست ما بگذار تا تو را در پناه خود به نزد ابن زیاد، فرزند سمیه ببریم تا درباره تو چه فرمان دهد، یا اینکه با تو می جنگیم !