دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 337

رسائل و کتابهای حدیث کوچک فراهم آورده است .

پس از کلینی ، شیخ صدوق (م 381 ق ) کتاب مدینه العلم را تاءلیف کرد که متاءسفانه بر اثر به آتش کشیده شدن کتابخانه های پیروان مکتب اهل بیت و تبعید و آواره شدن شیعیان اثری از آن به دست نیامده است .

پس از تاءلیف کتاب بسیار بزرگ و پرحجم مجموعه حدیثی بحارالانوار توسط مجلسی (م 1111 ق ) و کتاب عوالم بحرانی از شاگردهای او، دیگر مجموعه ای کامل و شامل حدیثی در مکتب اهل بیت تاءلیف نشده است .

دانشمندان مکتب اهل بیت توجهی کامل و شامل به احادیث احکام فقهی مبذول داشته اند و شیخ صدوق اولین کتاب بزرگ حدیثی فقهی را نگاشت و آن را من لا یحضره الفقیه نامید.

پس از او شیخ طوسی (م 460 ق ) کتابهای استبصار و تهذیب را در همین قسمت به رشته تالیف درآورد.

اینجا بود که کتابهای بزرگ چهارگانه حدیث (کافی ، من لا یحضره الفقیه ، تهذیب و استبصار) از شهرت و بلندآوازگی خاصی در مکتب اهل بیت (ع ) برخوردار شدند؛ به طوری که کتابهای حدیثی دیگری که بعد از آنها نگاشته شده اند، اگر چه از لحاظ حجم و تقسیم بندی بر کتابهای چهارگانه مزبور مزیت دارند، مانند کتابهای وسائل ، تالیف شیخ حر عاملی (م 1104 ق ) و جامع احادیث الشیعه آیت الله بروجردی (م 1380 ق ) که از همه کتابهای نامبرده در فوق شاملتر و محکمتر می باشد، هیچیک از حیث شهرت جای آن چهار کتاب را نگرفته است . زیرا فضل و برتری پیشکسوتان راست .

علمای مکتب اهل بیت در فقه و شناخت حدیث از گذشتگان پیروی نمی کند

امتیاز مکتب اهل

بیت بر مکتب خلفا این است که علمای آن هیچ کتابی را، بجز کتاب خدا از آغاز تا انجامش صحیح نمی دانند و هیچیک از علمای صالح سلف را در آرای فقهی آنها، و یا احادیث و اخباری را که صحیح دانسته اند پیروی نمی نمایند.

بر خلاف آن ، مکتب خلفاست که در فقه از علمای چهارگانه تقلید کرده ، و تا به امروز در اجتهاد را به روی خود و دیگران بسته اند، و فقط آنچه را از حدیث در کتابهای شش گانه ، بویژه صحیح مسلم و بخاری آمده است ، صحیح می دانند و در بحث و تحقیق علمی را در شناخت حدیث تا به امروز به روی خود و دیگران بسته اند!