دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 351

1 - او را در ارتکاب گناه و پلیدکاریها و کفر و بی دینی و بی باکیش در همه آن موارد، تایید و تصدیق می کند.

2 - بر باورهای مسلمانان درباره شخص یزید و یا هر کس دیگری مانند او که بر مسند خلافت تکیه زده و می پنداشتند که خلفا نمایندگان مشروع خدا و پیامبرش در چنین پست و مقامی هستند و فرمانبرداری از ایشان در هر حال و هر گونه فرمانی واجب و لازم است ، صحه می گذارد.

و با اقرار بر این دو مورد، خط بطلان بر شریعت جدش سرور پیامبران خدا می کشد، و آنگاه است که شریعت او، سرنوشت شریعت موسی و عیسی و دیگر پیامبران را خواهد یافت . و به دنبال آن ، سبط پیامبر خدا (ص ) تمامی گناهان مردم زمانش را، علاوه بر آن نمایندگان را تا روز قیامت به دوش خواهد

گرفت .

با توجه به اینکه بجز شخص امام حسین (ع )، پیامبر خدا (ص ) را سبطی نمانده بود، و برای هیچکس جز حضرتش در آن زمان و حتی پس از او، چنان موقعیتی را که بر شمردیم فراهم نبود، پس او در همه گیتی یگانه انسانی بود که چنین کاری بس خطیر بر عهده او نهاده شده بود، تا یکی از این دو راه را برگزیند: یا با یزید بیعت کند. و یا بر یزید و کارهایش بتازد، و نیز بر همه مسلمانان که بی قید و شرط بر کارهای ناروای یزید مهر تایید زده ، سر تسلیم به اوامرش فرود آرده بودند بر آشوبد. و از این راه سنت و روش زشتی را که در پیش گرفته بودند تغییر دهد تا بعد از او، ائمه (ع ) بتوانند به احیای آن قسمت از سنتهای جدش پیامبر خدا (ص ) که از بین رفته اقدام نمایند.

امام (ع ) همین راه را برگزید، و به پایان بردن آن را وجهه همت خود قرار داد و آن را شعار خویش گردایند و با عزمی راسخ در آن قدم نهاد تا به هدف خود رسید، همان گونه که ما در مقام بیان آن هستیم .

هدف امام حسین (ع ) و شعار و روش آن حضرت

امام ، خلافت و حکومت وقت را زیر این عنوان که وجودش برای اسلام خطرناک است باطل اعلام کرد و فرمود:

و علی الاسلام السلام اذ قد بلیت الامه براع مثل یزید. یعنی اکنون که رهبری مسلمانان را یزید به دست گرفته است ، باید اسلام را بدرود گفت ! و آن سخن را در پاسخ آن کس گفت که به حضرتش پیشنهاد

کرد: