دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 52

و در این سفر، حضرتش بر خلاف فرزند زبیر از بیراهه نرفت ، بلکه قدم در جاده اصلی نهاد. (94)

طبری و دیگران آورده اند که عبدالله بن عمر در میان راه به طور جداگانه خود را به امام (ع ) و فرزند زبیر رسانید و به ایشان گفت : شما از خدا بترسید و همبستگی مسلمانان را به پراکندگی بدل ننمایید. (95)

عبدالله بن مطیع نیز با امام ملاقات نمود و گفت : فدای تو گردم ! عازم کجا هستی ؟ امام فرمود: فعلا عازم مکه هستم و برای آینده نیز از خداوند خواهان خیر می باشم . عبدالله گفت : خداوند خیرت دهد و ما را نیز فدای تو گرداند. چون به مکه رسیدی ، مبادا که به کوفه نزدیک شوی ، که آنجا شهر بدیمن و بدشگونی است . در کوفه بود که پدرت کشته شد، و برادرت مورد بی اعتنایی و بی حرمتی و سوءقصد قرار گرفت و نزدیک بود که به قیمت جانش تمام شود.

در حرم امن

خدا بمان که تو آقای عرب هستی و مردم حجاز از هر طرف به سوی تو رو خواهند آورد. همه کسانم به فدایت ! از حرم جدا مشو، که به خدا سوگند اگر سر مویی از تو کم شود و کشته شوی ، همه ما نابود خواهیم شد.

و حسین (ع ) همچنان پیش می رفت تا روز جمعه ، سوم ماه شعبان ، وارد مکه شد و به هنگام ورود، این آیه را تلاوت فرمود: و لما توجه تلقاء مدین قال عسی ربی اءن یهدینی سواء السبیل (96) یعنی و چون به مدین روی نهاد، گفت : باشد که خداوند مرا به راه راست هدایت فرماید.

فرزند زبیر نیز به مکه آمد و یکراست در مسجدالحرام و کنار کعبه جای گرفت و هر روز به نماز و طواف پرداخت و به همراه دیگران به خدمت امام حسین (ع ) نیز می رسید و با وی به مشورت می نشست . در حالی که وجود حسین (ع ) در مکه برای فرزند زبیر از هر چیز دیگر گرانبارتر بود. چه ، او بخوبی می دانست مادامی که حسین در سرزمین حجاز باشد، مردم آنجا هرگز با او بیعت نمی کنند. زیرا شخصیت امام در نظر ایشان عظیمتر و بالاتر از فرزند زبیر، و فرمانبرداریشان از او بسی بیشتر بود. (97)

مردم حجاز در مدت توقف آن حضرت در مکه ، مرتب به خدمت او می رسیدند و حجاج و عمره گزاران و دیگران ، که از اطراف و اکناف جهان اسلام به مکه آمده بودند، در محضر آن حضرت حاضر می شدند. (98)

در همین سال یزید، ولید بن

عتبه را از فرمانداری مدینه برداشت و حکومت حرمین را یکجا بر عهده عمرو بن سعید نهاد. (99)