دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 57

آن میان عمر بن سعد را مخاطب ساخت و گفت : ای عمر! بین من و تو خویشاوندی است . اکنون حاجتی دارم که لازم است تو آن را انجام دهی ، و آن یک راز است که باید آن را پنهان داری .

عمر از پذیرفتن خواهش مسلم روی بگردانید؛ اما ابن زیاد گفت : از پذیرش خواسته پسرعمویت مسلم امتناع مکن ! این بود که عمر برخاست و به همراه مسلم به گوشه ای از تالار رفت ؛ جایی که ابن زیاد او را به خوبی می دید. آنگاه در همان جا بنشست و گوش به وصیت مسلم داد. مسلم فرزند سعد وقاص چنین وصیت کرد:

من از زمانی که به کوفه آمده ام تا به حال ، هفتصد درهم مقروض شده ام ، آن را از ماترک من پرداخت کن . جنازه ام را از ابن زیاد بگیر و آن را به خاک بسپار. کسی را به نزد حسین (ع ) بفرست تا مانع آمدنش به کوفه شود. چه ، من نامه ای به او نوشته و او را خبر داده ام که مردم کوفه با وی همراهند و هوادار او؛ یقین دارم که او در راه آمدن به کوفه است .

با اینکه مسلم همه گفته هایش را پنهانی و به عنوان راز با عمر بن سعد در میان نهاده بود، ولی فرزند سعد وقاص تمام خواسته های مسلم را به ابن زیاد گفت . فرزند زیاد با افشای راز مسلم به وسیله ابن سعد، رو به عمر کرد و گفت : شخص امین خیانت نمی کند، اما گاهی شخص خائن ، امین

به حساب می آید! پس دستور داد تا مسلم را به پشت بام کاخ حکومتی برده ، در آنجا گردن بزنند. آنگاه مسلم رو به فرزند اشعث کرد و گفت :

قسم به خدا که اگر تو مرا در پناه نگرفته و امان نداده بودی ، هرگز تسلیم نمی شدم . حالا هم که امکان تو را به چیزی نگرفته اند، برخیز و با شمشیرت از من حمایت کن !

مسلم را از پله های قصر بالا بردند و او در آن حال تکبیر می گفت و استغفار می کرد و بر پیامبران و فرشته های خدا درود می فرستاد و می گفت : بارخدایا! بین ما و کسانی که ما را فریب دادند و سپس انکارمان کرده ، پشت به ما نمودند و تنها و بی یاور رهایمان ساختند، داوری کن .

جلاد او را بر لب بام و مشرف به کوچه بداشت و بی رحمانه سرش را بینداخت و بدنش را نیز به دنبال سرش در میان مردم کوچه ، که نظاره گر این ماجرا بودند، بیفکند!

آنگاه ابن زیاد فرمان داد تا هانی بن عروه را به بازار ببرند و گردن بزنند. سپس دستور داد سر هر دوی آنها را به همراه نامه ای برای یزید به شام فرستادند!

یزید در پاسخ این خدمت عبیدالله زیاد به وی چنین نوشت :