دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 60

بسم الله الرحمن الرحیم

از حسین بن علی ، به محمد بن علی و دیگر مردان بنی هاشم .

اما بعد، هر کس که به من بپیوندد کشته می شود، و آن کس که با من همراه نگردد، به پیروزی نمی رسد. والسلام . (118)

ابن عساکر می گوید: حسین (ع ) نامه ای به مدینه فرستاد که به سبب آن عده ای انگشت شمار از بنی عبدالمطلب و... که تا پایان ماجرا با حضرتش بودند، خود را به او رسانیدند. محمد بن حنفیه به دنبال ایشان رو به مکه نهاد... . (119)

امام با برادرش محمد بن حنفیه

در اللهوف آمده است که در همان شب که امام (ع ) در صبحگاهش می خواست از مکه بیرون رود، محمد بن حنفیه خود را به او رسانید و گفت : ای برادر! تو از نیرنگ و خیانت کوفیان نسبت به پدر و برادرت کاملا آگاهی ، و من از آن می ترسم که حال تو چون سرانجام گذشتگانمان باشد! اگر صلاح می دانی همین جا بمان که تو در مکه از هر کس دیگر گرامیتر، و از هر پیشامد ناگواری هم محفوظ خواهی بود.

امام در پاسخ برادر فرمود: برادر عزیز! از آن می ترسم که یزید بن معاویه مرا در حرم خدا ترور کند و من باعث شده باشم که احترام خانه خدا از میان برود... . (120)

جلوگیری از حرکت امام

امام حسین (ع ) در روز سه شنبه هشتم ماه ذی حجه (121) سال شصت هجری به مقصد کوفه از مکه بیرون شد؛ اما با ماءموران عمر بن سعید، فرماندار مکه ، روبرو گردید که برای جلوگیری از حرکت آن حضرت آمده بودند.

برخورد این دو گروه ، منجر به مشاجره و کشمکش شد؛ تا آنجا که با تازیانه به جان یکدیگر افتادند، ولی سرانجام حسین و یارانش ایشان را از خود راندند و به راه ادامه دادند. آنها هم امام را مخاطب ساخته ، گفتند: