دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 76

الماجد الحر رحیب الصدر

اءتی به الله لخیر اءمر

ثمت اءبقاه بقاء الدهر

ای شتر من ، از نهیب من مترس و به چالاکی ما را پیش از سحرگاهان با بهترین سواران همراه گردان ، تا از برکت وجود بزرگ مردان آزاده شکیبا بهره مند شویم ؛ آزاده ای که خدایش در کار موفق بدارد و تا زمانه برجاست ، زنده بماند.

اینان چون به امام حسین (ع ) رسیدند، این ابیات را خواندند، امام در پاسخ ایشان فرمود:

این را بدانید که به خدا سوگند من در همه حال از خداوند خواهان خیر هستم ؛ خواه در پیروزی ما باشد و خواه در کشته شدنمان .

در این هنگام حر از در ممانعت درآمد و گفت :

این چند نفر از اهالی کوفه بوده و از یاران شما نیستند که با تو آمده باشند؛ از این رو من آنها را یا بازداشت می کنم و یا به کوفه بر می گردانم ! امام فرمود:

من از ایشان به جان خودم حمایت می کنم . اینان یاوران من می باشند و تو با من قرار گذاشتی که به هیچ رومتعرض من نشوی تا پاسخ نامه ات از عبیدالله زیاد برسد. حر گفت :

درست است ، اما اینها با شما همراه نبودند! امام گفت :