دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 86

اتفاق می افتاد که ابن زیاد هزار نفر را به فرماندهی یکی از سرشناسان کوفه اعزام می کرد، اما تمامی این نفرات به کربلا نمی رسیدند، مگر سیصد یا چهارصد نفر آنها و یا کمتر، زیرا غالب ایشان از روبرو شدن با پسر پیغمبر خجالت می کشیدند!

ابن زیاد، یزید بن حارث را نیز با هزار نفر سپاهی و یا کمتر از این مقدار به کربلا فرستاد. سپس عمرو بن حریث را به جانشینی خود برگزید تا به کار کوفه بپردازد.

قعقاع بن سوید را نیز ماءموریت داد تا با سوارانی چند به گرد کوفه بگردد و چنانچه مردی را بیابد، او را دستگیر کرده و به خدمت او آورد.

قعقاع در انجام این ماءموریت به مردی از قبیله همدان برخورد که برای گرفتن میراثی که در کوفه داشت به کوفه آمده بود. قعقاع او را دستگیر کرد و به حضور ابن زیاد برد. ابن زیاد هم بلافاصله حکم مرگش را صادر کرد و جلادانش هم فرمان او را اجرا کردند!

به این ترتیب ، حتی جوانی نورس که تازه پا به بلوغ گذاشته بود باقی نماند، مگر اینکه در نخیله کوفه برای عزیمت به کربلا حضور یافت ! و ابن زیاد نیز از بامداد تا شامگاه ، پشت سر هم گروههای سی تا صد نفری تشکیل می داد و به یاری عمر سعد به کربلا می فرستاد!

ابن نما در کتاب مثیرالاحزان می نویسد: به این ترتیب تعداد سپاهیان ابن زیاد در صحرای

کربلا تا روز ششم محرم به بیست هزار نفر رسید! (165)

بلاذری نیز در کتاب انساب الاشراف می گوید: عبیدالله زیاد دیده بانهایی را در اطراف کوفه گماشته بود تا مراقبت کنند که مبادا کسی به یاری حسین بشتابد. بر سر راه و اطراف کوفه نیز نگهبانان مسلحی را ماءمور کرد، و ریاست پاسداران کوفه را هم بر عهده زحر بن قیس جعفی نهاد. آنگاه برای اینکه لحظه به لحظه از موقعیت جنگ آگاه شود، مقرر داشت تا بین او و اردوگاه عمر سعد در کربلا، چابک سوارانی سوار بر اسبهای تیزپا قرار بگیرند و رویدادها را به طور مرتب و در هر زمان به او گزارش دهند! (166)

آب را به روی فرزندان پیغمبر می بندند!

طبری از قول حمید بن مسلم ازدی آورده است : نامه ای از جانب عبیدالله زیاد به عمر رسید که مضمون آن چنین بود: