کتابخانه بالقرآن

دو مکتب در اسلام جلد سوم صفحه 91

صفحه 91

خوب توجه کن ! اگر حسین و یارانش سر به فرمان من نهادند و تسلیم راءی من شدند، آنها را همگی صحیح و سالم به خدمت من بفرست ، و اگر زیر بار نرفتند، بر آنان بتاز و در میانشان گیر و همه را از پای درآور و مثله کن که در خور چنین رفتاری هستند!

و چون حسین کشته شد، سواران را بگو تا بر کشته اش اسب بتازند و پشت و پهلویش را در هم بکوبند که مردی سرکش و ستمکار است ! اگر چه می دانم که پس از مرگش سم ستوران آسیبی به او نمی رساند، اما من با خود عهد کرده ام که اگر او را کشتم با جسم بی جانش چنین کنم !

اینک اگر تو فرمان ما را به کار بردی ، پاداش فرمانبرداران را خواهی یافت . در غیر این صورت ، از فرماندهی سپاه ما کناره گیر و زمام کار را به عهده

شمر بن ذی الجوشن بگذار و اداره سپاه را به وی بسپار که ما دستورهای لازم را به او داده ایم . والسلام .

شمر برای عباس و برادرانش امان نامه می گیرد!

طبری می نویسد: پس از اینکه شمر فرمان را از ابن زیاد گرفت ، او و عبدالله بن ابی المحل ، برادرزاده ام البنین ، مادر عباس و عبدالله و جعفر و عثمان ، فرزندان امیرالمؤ منین (ع )، از جای برخاستند و عبدالله بن ابی محل گفت : خداوند امیر را به صلاح دارد! خواهرزاده های مادر سپاه حسین می باشند. بجاست تا به نامشان امان نامه هایی نوشته ، ارسال داری . ابن زیاد از این پیشنهاد حسن استقبال کرد و دستور داد تا چنان امان نامه هایی را نوشتند. عبدالله نیز آنها را به وسیله غلامش ، کزمان ، برای ایشان فرستاد.

چون کزمان به کربلا وارد شد، در کنار اردوگاه امام (ع ) برادران امام را به نام خواند و به ایشان گفت : اینها امان نامه هایی است که دائیتان برای شما فرستاده است ! آنها گفتند: دائی ما را سلام برسان و به او بگو ما را به امان نامه شما نیازی نیست . امان خدا، از امان فرزند سمیه باارزشتر است .

راوی می گوید: شمر نیز نامه عبیدالله را به عمر سعد رسانید و آن را برایش خواند. چون عمر از مضمون فرمان ابن زیاد آگاه گردید، رو به شمر کرد و گفت :

وای بر تو! خدا مرگت دهد، و فرمانی را که برایم آورده ای لعنت کند. قسم به خدا که یقین دارم تو راءی او را در نامه ای که برایش نوشته بودم

گردانیده ای ، و کاری را که رفته بودیم تا آن را به خیر و خوبی به پایان برسانیم بر ما تباه کرده ای . به خدا قسم که حسین سر تسلیم فرود نمی آورد، که او را روحی آزاده و تسلیم ناپذیر در کالبد است . شمر گفت :