ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 135

(إنَّما وَلیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاهَ وَ یُؤتُونَ الزَّکاهَ وَ هُم راکِعُونَ. وَ مَن یَتَوَلَّ اللهَ وَ رَسُولَهُ وَالَّذینَ آمَنُوا فَاِنَّ حِزبَ اللهِ هُمُ الغَالِبُونَ).(1)

3- و شما- که خداوند «ح» را به وسیله ات یاری کند- می دانید که «ولیّ» در اینجا به معنی «أولی به تصرّف» است، چنانکه می گوئیم: «فلانی ولیّ قاصر است».

و دانشمندان لغت تصریح کرده اند:

«کُلُّ مَن وَلِیَ اَمرَ أَحَدٍ فَهُوَ وَلِیُّهُ» (هرکس عهده دار امر کسی شود «ولیّ» او است.)

بنابراین، معنی آیه چنین می شود: آن کسی که امور شما را عهده دار است و از خود شما در تصرّف در آن اولی می باشد، تنها خدا است، و رسولش، و علی؛ زیرا این «علی» است که صفات «ایمان»، «اقامه نماز»، «ایتاء زکات

در حال رکوع» در او وجود داشته و آیه درباره اش نازل شده است.

خداوند، این «ولایت» را برای خود، پیامبرش و برای ولیّش یکنواخت قرار داده. و می دانیم «ولایت خدا» عمومی است؛ پس «ولایت پیامبر و ولیّش» نیز مانند «ولایت خدا» است، و بر اسلوب آن.

و جایز نیست «ولیّ» به معنی «نصیر»، یا «محبّ» و امثال اینها باشد،

*****

1- الکشف والبیان (ثعلبی)، مخطوط در تفسیر آیه شریفه.