ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 139

2- شاهد این مطلب

ادلّه «جواز اطلاق لفظ جمع بر مفرد» است در صورتی که نکته ای اقتضا کند.

3- نکته بسیار دقیق و لطیفی در آیه مورد بحث است و آن اینکه این آیه با الفاظ «جمع» آمد نه «مفرد»، بدین خاطر که این «حقیقت» خود، از ناحیه خداوند، برای عدّه زیادی از مردم، رحمت و مرحمت است، زیرا بدگویان «علی»، دشمنان «بنی هاشم» و سائر منافقان و حسودان و کسانی که می خواستند خود پیش بیفتند، طاقت آن را نداشتند که این «واقعیّت» را با «صیغه مفرد» بشنوند، چه در این صورت جا بئی رای مشتبه ساختن «حقیقت» و محلّی برای به گمراهی انداختن، وجود نداشت، و در این حال- به سبب مأیوس شدن آنها از خواسته خود- ممکن بود وضعی از ناحیه آنان به وجود آید که عواقب آن موجب وحشت بر اسلام شود، لذا به «صیغه جمع» آورده شد با اینکه برای

«مفرد» بود تا از این وضع پیشگیری گردد، سپس «نُصُوص» و تصریحات دیگری، پشت سر هم، به عبارات مختلف، و در مقامات متعدّد صادر گردید تا «امر ولایت» را بین آنان تدریجاً پخش نماید.

و این، همچنان ادامه داشت تا اینکه خداوند در «روز غدیر» دین را کامل نمود و نعمت را تمام فرمود. این روش پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم در رساندن این «واقعیّت»، همان روش حکیمان است در رساندن مطالبی که ابراز آن برای مردم سخت می باشد.

اگر این آیه با عبارت مخصوص «مفرد» بود، هرگز حاضر به شنیدن