ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 207

گفتی رسول خدا هستی، از تو پذیرفتیم؛ دستور دادی روزی پنج بار نماز بخوانیم، از تو قبول کردیم؛ امر به زکات نمودی، قبول کردیم؛ امر به روزه ماه رمضان کردی، پذیرفتیم؛ فرمان حجّ دادی، شنیدیم و اطاعت کردیم؛ باز هم به همه اینها راضی نشدی تا دست پسر عمویت را گرفتی و او را برتر از ما قرار دادی؟! و گفتی: «مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَلِیٌّ مَولاهُ»؟! این دستور از پیش خود تو است یا از جانب خدا؟»

پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمود: «سوگند به خدائی که جز او خدائی نیست! که این فرمان از جانب او است.»

«حارث» پشت کرد و به جانب مرکب سواریش حرکت نمود، پشت کرد و می گفت: «خداوندا! اگر آنچه محمّد می گوید «حقّ» است، بارانی از سنگهای آسمانی بر ما ببار و یا عذاب الیمی بر ما فرو فرست!»

هنوز به مرکبش نرسیده بود که خداوند، سنگی فرو

فرستاد که بر فرقش خورد و از دامن بدنش خارج گردید. آنگاه، خداوند این آیه را نازل فرمود:

(سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقعٍ. لِلکافِرینَ لَیسَ لَهُ دافِعٌ. مِنَ اللهِ ذِی المَعارِجِ) (سائلی درخواست عذابی کرد که کافران نتوانند آن را دفع کنند این عذاب را از خداوند بزرگ درخواست نمود.)

این، عین الفاظ حدیث بود. گروهی از «اعلام اهل سنّت» این حدیث را به طور مسلّم» پذیرفته اند.(1)

*****

1- رجوع کنید به نظم درر السمطین (زرندی حنفی) ص 93، نورالابصار (شبلنجی) ص71 ط العثمانیه، تذکره الخواص (سبط بن جوزی حنفی) ص 30، الفصول المهمه (ابن صباغ مالکی) ص 25، ینابیع الموده (قندوزی حنفی) ص 274 ط اسلامبول والسیره الحلبیه (برهان الدین حلبی شافعی) ج3 ص274 ط البهیه مصر.- پانوشت شماره 47 را نیز ملاحظه نمایید!