ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 247

2- «عقل»، حکم به «وصایت» می کند.

حضرت، آن سپاه جرّار را جمع آوری نمودند.

بنابراین، استدلال به قول «عایشه» بر نفی «وصایت»- در حالی که او سرسخت ترین دشمنان آن حضرت است- مصادره به مطلوب است که از هیچ منصفی انتظار نیست.

مخالفت او با «علی علیه السلام» همین یک مورد نیست، آیا «انکار وصایت» آسانتر است یا «جنگ جمل اصغر(1)»؟ آن، سهل تر است یا «نبرد جمل اکبر»؟(2)

*****

1 و2- فتنه «جنگ جمل اصغر» در بصره- پنج روز به آخر ماه ربیع الثانی سال 36- پیش از ورود امیر مؤمنان (علیه السلام) به بصره اتفاق افتاد. ام المؤمنین با طلحه و زبیر

به بصره حمله کردند. «عثمان بن حنیف انصاری» فرماندار امام در آنجا بود. در این حمله، چهل نفر از شیعیان علی، در مسجد، و هفتاد نفر دیگر در جای دیگر کشته شدند. عثمان بن حنیف را- که از فضلای صحابه بود- اسیر کردند، خواستند او را بکشند امّا ترسیدند که برادرش «سهل» و انصار به خونخواهیش برخیزند، لذا، موهای محاسن، سبیل، ابروها و سرش را کندند، او را زدند و حبس نمودند، سپس او را از بصره بیرون کردند. «حکیم بن جبله» با گروهی از قبیله اش (عبد قیس) به مبارزه با آنان برخاست. حکیم، رئیس قبیله خود و مردی روشن بین، با غیرت و عاقل بود؛ گروهی از قبیله «ربیعه» نیز به یاری او برخاستند که همه در گرماگرم جنگ، شهید گردیدند. به همراه حکیم، پسرش اشرف و برادرش نیز «شهید» شدند و بصره به دست عایشه فتح گردید. سپس علی (علیه السلام) به بصره رسید، عایشه و سپاهش در برابر او صف کشیدند که «جنگ جمل اکبر» به وقوع پیوست.- رجوع کنید به کتاب نقش عایشه در تاریخ اسلام (علاّمه عسکری) ج1، کتاب الجمل (شیخ مفید)، انساب الاشراف (بلاذری) ج2 ص228، تاریخ (طبری) ج4 ص474، اسد الغابه (ابن اثیر) ج2 ص38، شرح نهج البلاغه (ابن ابی الحدید) ج2 ص481 ط بیروت افست و مروج الذهب (مسعودی) ج2 ص358.