ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 8

قویّ القلب، پر ابهت، آنگونه که ناخودآگاه، انسان به احترامش وادار می شده گرچه او را نمی شناخته است.

به خاطر «حق» سختگیر، و آنجا که پای «حق» در میان بود از هیچکس جز «حق» طرفداری نمی کرد.

انسانی متواضع و بزرگوار، انصاف در وجودش حکمفرما بود. لذا، بین فقیر

و غنی، خویشاوند و دور، تساوی قائل بود؛ تنها «حق» را می دید؛ علاقه اش به کسی مانع اجراء «حق» نبود.

او در ورع، صفای نفس، پاکدلی و حقگوئی اسوه و پیشوا بود. در عین پاکدلی از کسی فریب نمی خورد؛ یعنی، دوراندیش و تیزهوش بود. و در عین قوّت قلب، مهابت، و شجاعت، از توجّه به حرفهای زیاد عوام الناس و گوش دادن به آنها خسته نمی شد و بر آنان عصبانی نمی گردید.

نام این عالم بزرگ «سیّد عبدالحسین شرفُ الدّین» است. چه نام با مُسمّائی! هم «عبدالحسین» بودنش با واقعیّت تطبیق می کند، چرا که او در طول عمر خود، در مبارزه با مخالفان اسلام و سرزمینهای اسلامی بود. و هم «شرف الدّین» که راستی برای دین و ایمان شرافتی خاص به همراه داشت.

او از همان آغاز جوانی به این فکر بود که بتواند مسلمانان را به حدّی برساند تا به حیات و زندگی، از دریچه جدّی آن بنگرند؛ به آن اصل دینی و مذهبی که مراعات آن بر همه آنان فرض و واجب است بازگردند؛ سپس همگی به حبل و ریسمان الهی چنگ زنند، در زیر