ترجمه المراجعات : گفت و شنودهای مذهبی حق جو و حق شناس صفحه 88

2- نَصِّ «یوم اِنذار».

آری هنگام نزول آیه: (وَاَنذِر عَشیرَتَکَ الاَقرَبینَ) (قوم و خویشان نزدیکت را انذار کن!(1)) آنها را به خانه عمویش ابوطالب علیه السلام جمع کرد؛ در آن روز چهل نفر بدون کم و زیاد بودند؛ در بین آنها عموهایش ابوطالب، حمزه، عباس، و ابولهب وجود داشتند- این حدیث از احادیث صحیح و مأثور است. در آخر این حدیث آمده که پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم به آنها خطاب فرمود:

«ای

فرزندان عبدالمطلب! به خدا سوگند! من جوانی را در عرب سراغ ندارم که برای قوم و قبیله اش برتر از آنچه من برای شما آورده ام، برای آنها آورده باشد؛ من خیر دنیا و آخرت را برای شما آورده ام و خداوند مرا فرمان داده که شما را به سوی آن دعوت کنم.»

«فَأَیُّکُم یُوازِرُنی عَلی أَمری هذا عَلی أَن یَکُونَ اَخی وَ وَصِیِّی وَ خَلِیفَتی فِیکُم؟» (کدامیک از شما حاضر است در این راه با من همکاری کند و پشتیبانم گردد تا برادر، وصیّ و خلیفه من در میان شما باشد؟)

همه از او روی برتافتند به جز «علی»- با اینکه از همه کم سنّ و سال تر بود- که به پاخاست و گفت:

«اَنَا یا نَبِیَّ اللهِ اَکُونُ وَزیرَکَ عَلَیه»

(من ای پیامبر خدا! در این کار، پشتیبان تو خواهم بود.)

پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم دست بر دوشش گذاشت و فرمود:

*****

1- سوره شعراء (26) آیه 214.