تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 254

1- تأویل الآیات: ج2 ص777؛ البرهان: ج5 ص609.

2- تفسیر عیاشی: ج1 ص61.

خود فرموده و چنان جواب شنیده‌اند».(1)

ملاحظه: در آیه شریفه اشارتی است:

1 ـ دال است بر استحباب وصیت و ترغیب در آن، زیرا حق تعالی مدح فرموده حضرت ابراهیم و یعقوب علیهماالسلام را بر وصیت که به اولاد خود نمودند.

2 ـ حضرت ابراهیم و یعقوب علیهماالسلام با آنکه دانستند در عقب ایشان پیغمبرانی خواهند بود که هادی ذریه ایشان باشند و نگذارند مردم در ضلالت افتند، با وجود این اولاد خود را به دین اسلام و توحید و طریق حق وصیت نمودند و کار آن‌ها را معطل نگذاشتند، پس چگونه می‌شود و معتقد بود که بدون وصیت، حضرت خاتم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله از دنیا برود و کار امت را مهمل گذارد با آنکه می‌دانست که بعد از او پیغمبری مبعوث نخواهد بود، و از خداوند حکیم این امر محال است.

اعتراف مخالفین نسبت به اینکه دوستان حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام بدون حساب وارد بهشت می‌شوند

ابن عباس نقل نموده که رسول اللّه صلی‌الله‌علیه‌و‌آله فرمود: «هرکس با علی علیه‌السلام مصافحه کند یعنی با او دست دهد گویا با من مصافحه کرده و کسی که با من مصافحه کند گویا با ارکان عرش مصافحه نموده است.

و هرکس با علی علیه‌السلام معانقه کند یعنی اورا در بر بگیرد و دست در گردن او افکند گویا با من معانقه کرده است و کسی که با من معانقه کند گویا همه انبیاء را در بر گرفته است.

و کسی که به یکی از دوستان علی علیه‌السلام از روی محبت و لطف دست دهد خداوند گناهان اورا بیامرزد و اورا بدون محاسبه وارد بهشت فرماید».(2)