تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 346

عیسی بن مریم البینات، وایدناه بروح القدس ولو شاء اللّه ما اقتتل الذین من بعدهم» (و مائیم آن مسلمانانی که بعد از انبیا قرار داریم) «ولکن اختلفوا فمنهم من آمن ومنهم من کفر ولو شاء اللّه ما اقتتلوا، ولکن اللّه یفعل ما یرید». پس به حکم این آیه، امت پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هم بعد از آن جناب دو دسته شدند، کافر و مؤمن، دسته مؤمن، ما هستیم، و کفار این‌ها هستند.

آن مرد عرضه داشت: آری، به خدای کعبه سوگند که این‌ها کافر شدند! آنگاه به لشکر دشمن حمله کرد تا کشته شد، (خدایش رحمت کند).(1)

اثبات فضیلت حضرت علی علیه‌السلام بر تمام اصحاب پیغمبراکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله از زبان مخالفین

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله به اصحابش فرمود: یکی از شما کسی است که با مردم بر سر تأویل قرآن می‌جنگد، همانطور که من بر سر تنزیل آن جنگیدم. ابوبکر و عمر از جا برخاستند، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله فرمود: نه شما نیستید، پینه دوز است، و در همان حال علی علیه‌السلام داشت کفش حضرت را پینه می‌زد.(2)

به نظر اینجانب ظاهر آیه شریفه فوق هم مساعد با این روایت است، و آیه نیز دلالت دارد بر اینکه آن بیناتی که رسولان خدا آوردند، در رفع اختلاف امت‌ها مؤثر واقع نشده و بعد از رفتن هر پیامبری امتش اختلاف و جنگ کردند، و این به خاطر این است که اختلافشان مستند به خودشان بوده، و این چیزی نیست که آیات بینات رسولان جلوگیرش شود، بلکه خاصیت اجتماع انسانها که هیچگاه خالی از بغی و ظلم نیست، همین است. پس آیه شریفه هم می‌خواهد همان معنایی را بفهماند که آیات زیر در مقام بیان آن است: «وما کان الناس الا امة واحدة، فاختلفوا، ولو لا کلمة