تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 391

1- کتاب سلیم بن قیس: ص181.

2- الکافی: ج8 ص266؛ تفسیر عیاشی: ج1 ص166.

تُقَاةً وَیُحَذِّرُکُمُ اللّه‌ُ نَفْسَهُ وَإِلَی اللّه‌ِ الْمَصِیرُ رضی‌الله‌عنه علیهماالسلام

«افراد با ایمان نباید به جای مؤمنان، کافران را دوست و سرپرست خود انتخاب کنند، و هر کس چنین کند، هیچ رابطه‌ای با خدا ندارد (و پیوند او بکلی از خدا گسسته می‌شود)، مگر اینکه از آن‌ها بپرهیزید (و به خاطر هدفهای مهمتری تقیه کنید). خداوند شما را از (نافرمانی) خود، برحذر می‌دارد، و بازگشت (شما) به سوی خداست».

دوستی با دوستان امیرالمؤمنین علیه‌السلام و دشمنی با دشمنان حضرت

حضرت صادق علیه‌السلام فرمود: «ان من اوثق عری الایمان ان تحب فی اللّه وتبغض فی اللّه وتؤتی فی اللّه وتمنع فی اللّه» از نشانه‌های استوار ایمان دوستی و دشمنی به خاطر خداست.(1)

و نیز فرمود: (من احب کافرا فقد ابغض اللّه ومن ابغض کافرا فقد احب اللّه) دوستی با کافر موجب بغض خدا می‌گردد و دشمنی با کافر موجب محبت خدا می‌شود.(2)

و نیز فرمود (صدیق عدو اللّه عدو اللّه) دوستِ دشمن خدا، دشمن خدا است.(3)

و از آن حضرت سؤال شد: آیا حب و بغض هم جزء ایمان است؟ فرمود: (هل الایمان الا الحب والبعض) مگر ایمان غیر از دوستی و دشمنی است.(4)

خداوند در باب دوستی با دوستانش می‌فرماید: «انهم فی ظل عرشه یغبطهم