تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 425

1- الاختصاص مفید: ص114.

خوانده شده است.

در کتاب شریف عیون اخبار الرضا درباره مجلس بحثی که مأمون در دربار خود تشکیل داده بود این چنین می‌نویسد: امام علی بن موسی الرضا علیه‌السلام فرمود: خداوند پاکان بندگان خود را در آیه مباهله مشخص ساخته است و به پیامبرش چنین دستور داده: «فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل...» و به دنبال نزول این آیه پیامبر «علی» و «فاطمه» و «حسن» و «حسین» علیهم‌السلام را با خود به مباهله برد... این مزیتی است که هیچکس در آن بر اهل بیت پیشی نگرفته، و فضیلتی است که هیچ انسانی به آن نرسیده، و شرفی است که قبل از آن هیچکس از آن بر خوردار نبوده است.(1)

اعتراف مخالفین به اینکه آیه مباهله در مورد اصحاب کساء علیهم‌السلام نازل شده است

در کتاب صحیح مسلم از عامر بن سعد بن ابی وقاص، از پدرش سعد روایت کرده که گفت: معاویه بن ابی سفیان به سعد دستور داده بود: به ابوتراب علی بن ابی طالب علیه‌السلام ناسزا بگوید و او امتناع می‌ورزید، روزی معاویه از او پرسید: چه چیزی تو را از دشنام به علی باز می‌دارد؟

گفت: من تا زمانیکه از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله سه جمله را به یاد دارم، علی بن ابی طالب را دشنام نخواهم داد، سه کلمه است که اگر یکی از آن‌ها را درباره من گفته بود از هر نعمت گرانبها محبوب‌تر می‌داشتم.

اول اینکه: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله روزی که به بعضی از جنگ‌هایش رفته بود و علی علیه‌السلام را جانشین خود در مدینه کرده بود علی علیه‌السلام (به خاطر پاره‌ای زخم زبانهای دشمنان) عرضه داشت: مرا در میان زنان و کودکان جانشین کردی؟ شنیدم که