تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 546

1- الکافی: ج1 ص47.

2- من لا یحضره الفقیه: ج1 ص133.

3- الکافی: ج1 ص488.

4- الامالی طوسی: ص567.

(شیعیان) جای هیچگونه شبهه‌ای نیست که ابوطالب از اول ایمان آورد و برای حفظ جان پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و نگهبانی آن حضرت ایمان خود را پوشیده داشت. در این باب روایات زیادی از امامیه است از جمله روایتی که ذکر شد.

ابن عباس روایت کرده که روزی ابوطالب به پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله عرض کرد: ای پسر برادر! تو پیغمبر مرسلی فرمود: آری. گفت: پس معجزه‌ای به من نشان بده. درختی را خواند از جایش حرکت کرد و حضور پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله آمد و شهادت داده برگشت و بجای خود قرار گرفت.

ابوطالب گفت: شهادت می‌دهم که تو پیغمبر راستگویی می‌باشی.(1)

و مراد از ایمان هم ایمان به دین مقدس اسلام است و حضرت ابوطالب و سایر اجداد پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و امیرالمؤمنین علیه‌السلام تا حضرت آدم همه موحد و خداپرست بودند.

از امیرالمؤمنین علیه‌السلام پرسیدند: اگر توبه کننده چند بار به معصیت عود کند و باز توبه کند توبه او مقبول باشد یا نه؟ فرمود: حق تعالی او را می‌آمرزد. گفتند: تا کی حق تعالی توبه او را قبول می‌کند؟ فرمود: تا آنکه شیطان از او کناره کند و دیگر او را بر تکرار معصیت نیندازد.(2)

اعتراف مخالفین مذهب تشیع به خطاها و اشتباهات احکام عمر

فخر رازی و ابن ابی الحدید از علماء عامه و سایر محدثان خاصه و عامه نقل نموده‌اند: روزی عمر در خطبه‌ای گفت: اگر بشنوم زنی در صداق خود زیاده از مهر زنان پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله گرفته، آن را پس خواهم گرفت. زنی برخاست، گفت: خدا تو را رخصت این کار نداده، چرا که فرموده: «واتیتم احدیهن قنطارا فلا تأخذوا منه