تفسیر ولائی قرآن کریم در اثبات ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام صفحه 549

1- الکافی: ج5 ص448.

2- الصراط المستقیم: ج3 ص273؛ تفسیر ثعلبی: ج3 ص286.

3- الاستذکار ابن عبدالبر: ج5 ص505؛ شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید: ج1 ص182.

4- الغدیر: ج6 ص213.

مسلم (از علماء عامه) در کتاب صحیح خود از جابر بن عبداللّه روایت نموده که: «کنا نستمتع بالقبضة من التمر والدقیق ایاما معینه علی عهد رسول اللّه صلی‌الله‌علیه‌و‌آله وعهد ابی بکر حتی نهانا عنه عمر در زمان رسول اللّه صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و دوران ابوبکر با مقداری خرما و آرد برای چند روز متعه می‌کردیم ولی عمر ما را از آن منع کرد».(1)

سیوطی از علمای معروف عامه از ابن ابی شیبه از ابن المسیب روایت معروف عمر در تحریم طواف نساء و متعه زنان را نقل نموده است.(2)

اما صیغه عقد متعه، مثل صیغه عقد دائم است در 1ـ لزوم قرائت صحیح تلفظ عربی 2ـ به صیغه ماضی 3 و 4ـ ذکر مهر و مدت در آن و صیغه عقد آن با یکی از سه کلمه: زوجت، انکحت، متعت، شروع می‌شود.

متعه منفعتی است که در آن ضرر دنیا و آخرت منتفی است، و هر چیز مباح حلال است. لذا اینک به ذکر ثواب آن اکتفا، می‌شود.

ثواب متعه نمودن

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرمود: «از ما نباشد هر که حلال نداند عقد متعه را».(3)

و نیز فرمود: «کسی که زنی را متعه کند خالصا لوجه اللّه و به قصد امتثال شریعت و حصول ثواب آن و مخالفت آن کس که متعه را منع کرده، هر کلمه را که به آن زن گوید حق تعالی برای وی حسنه بنویسد و چون با وی نزدیکی کند حق جل و علا گناه او را بیامرزد و چون غسل کند حق تعالی به عدد هر مویی که بر او آب