آشنایی با کشورهای اسلامی صفحه 19

مالزی‌

اشاره

شبه جزیره مالایی مدت زیادی از یک جایگاه مهم (مرکزی) در مسیرهای تجاری بین چین و خاورمیانه برخوردار بوده است. اولین پادشاهی مالایی که بر بنادر شهرهای ساحلی حکومت می‌کرد در قرن 10 میلادی تشکیل شد. اولین مدارک مبنی بر وجود اسلام در شبه جزیره مالایی به قرن 14 میلادی در ترنگانو برمی‌گردد، اما طبق برخی منابع مهاراجا دربار راجا (1179 1136 میلادی) در قرن 9 به اسلام گروید و نام خود را به مظفرشاه تغییر داد.

در سال 1511، مالاکا توسط کشور پرتغال تصرف شد و در آنجا یک مستعمره ایجاد نمود. پس از آن، تا زمان آغاز جنگ جهانی دوم، بخش‌های مختلف شبه جزیره مالایی تحت سلطه قدرت‌های مختلف قرار داشت. در پی تصرف مالزی از سوی ژاپنی‌ها در (1945 1942) طی جنگ جهانی دوم، حمایت عمومی از استقلال افزایش یافت. برنامه‌های پس از جنگ انگلیسی‌ها برای یکپارچگی اداره مالایا تحت یک مستعمره پادشاهی واحد که اتحادیه مالایی نامیده شد، با مخالفت شدید از سوی مالایایی‌ها مواجه شد که مخالف تضعیف حاکمان مالایایی و اعطای شهروندی به نژاد چینی بودند. اتحادیه مالایایی در سال 1946 تاسیس شد و شامل تمامی املاک بریتانیا در مالایا، به استثنای سنگاپور می‌شد.

طی این زمان، شورشیان تحت رهبری حزب کمونیست مالایا عملیات چریکی خود را برای مجبور ساختن بریتانیا به خروج از مالایا انجام دادند و در نهایت استقلال به فدراسیون مالایایی درچارچوب کشورهای مشترک المنافع در 31 اوت 1957 اعطا گردید.

بین دهه 1980 و اوایل دهه 1990، مالزی رشد چشمگیر اقتصادی را تحت رهبری دکتر مهاتیر محمد تون، تجربه کرده است. این دوره به عنوان انتقال از اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به اقتصاد صنعت محور در حوزه‌هایی چون کامپیوتر و وسایل الکترونیک، محسوب می‌شود. در طی این دوران بود که منظره فیزیکی مالزی با ایجاد پروژه‌های کلان و متعدد تغییر یافت.

در اواخر دهه 1990، مالزی در اثر بحران مالی آسیا و نیز ناآرامی سیاسی ایجاد شده به دلیل برکناری معاون نخست وزیر، انور ابراهیم، دچار تزلزل شد. در سال 2003، دکتر مهاتیر محمد، پرسابقه‌ترین نخست وزیر مالزی، به نفع معاون خود عبداله احمد بداوی، از حکومت کناره گیری کرد.

دولت و سیاست‌

مالزی یک کشور منتخب سلطنتی با حکومت پادشاهی مشروطه است. این کشور ظاهراً از سوی یک حاکم عالی که معمولًا از آن به عنوان شاه مالزی یاد می‌شود، اداره می‌گردد. او برای یک دوره پنجساله در میان نه سلطان موروثی ایالات مالایایی انتخاب می‌شود؛ چهار ایالت دیگر، اسماً دارای فرماندارانی هستند که در امر این انتخاب شرکت نمی‌کنند. این امر موجب می‌شود که مالزی یک کشور دارای سلطنت محسوب شود.

نظام حکومتی در مالزی نسبتاً الگوبرداری از نظام پارلمانی سیستم وست مینیستر، یا به عبارتی میراث حکومت استعمار بریتانیا است. اما در عمل، بیشتر قدرت در شاخه اجرائی دولت متمرکز می‌ود تا بخش مقننه آن، و قوه قضائیه در اثر حملات مداوم دولت در دوره مهاتیر تضعیف شده است. از زمان کسب استقلال در سال 1957، مالزی توسط یک ائتلاف چند نژادی تحت عنوان ناسیونال باریسان (قبلا" یک اتحاد بوده) اداره شده است.

مجلس مالزی شامل یک مجلس پایینتر، مجلس نمایندگان یا"Dewan Rakyat ( یعنی" خانه مردم") و یک مجلس بالادستی، سنا یاDewan Negara ( یعنی خانه کشور) می باشد. مجلس 219 عضوی نمایندگان از طریق هیئتهای تک عضوی موکلانی انتخاب می شوند که اعضای آن برای حداکثر یک دوره 5 ساله برگزیده شده‌اند. قدرت قانونگذاری بین قانونگذاران فدرال و ایالتی تقسیم می‌شود. تمام 70 سناتور آن برای مدت 3 سال متصدی امور هستند؛ که 26 نفر از آنها از سوی مجامع ایالتی، 2 نفر به نمایندگی از منطقه فدرال کوآلالامپور، یعنی 1 نفر از حوزه‌های فدرال لابوان و پوتراجایا و 40 نفر باقی نیز توسط شاه منصوب می‌گردند. انتخابات پارلمانی مالزی دست کم یک‌بار در هر 5 سال برگزار می‌شود. سن رأی دهندگان باید از 21 سال به بالا باشد تا بتوانند برای اعضای مجلس نمایندگان و نیز بیشتر ایالات و نیز مجمع قضائی ایالتی رأی دهند.

قدرت اجرایی در اختیار کابینه مالزی (هیئت دولت) به ریاست نخست وزیر است؛ و قانون اساسی مالزی تاکید می‌کند که نخست وزیر باید عضو مجلس پایین دستی، پارلمان مالزی باشد که بنابر نظر حاکم عالی می‌تواند به گروه اکثریت در مجلس دستور دهد. کابینه از میان اعضای دو مجلس انتخاب می‌گردد و مسئول اداره آن مرجع نیز می باشد.

تقسیمات کشوری‌

مالزی دارای استان است و استاندار هر استان را اصطلاحاً" سلطان" می‌نامند.

جغرافیا

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملًا جدا تشکیل شده است.

دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشت‌های مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه ها و کوهستان‌های جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع 2. 095، 4 متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصه آن بادهای موسمی سالانه است که (در ماه‌های آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می‌وزد. تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی‌ترین نقطه قاره آسیا می‌باشد. تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، از مهمترین مسیرهای کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.

منابع طبیعی‌

مالزی به خوبی از مواهب طبیعی همچون زمین‌های حاصل خیزکشاورزی، جنگل و نیز مواد معدنی در نواحی خود برخوردار است. از لحاظ کشاورزی، مالزی اولین صادر کننده پلاستیک طبیعی (کائوچو) و خرمای روغنی است که همراه آن الوارها و تنه‌های بریده شده درختان، کاکائو، فلفل سیاه، آناناس و تنباکو (توتون) موجب رشد این بخش شده است.

قلع و نفت خام دو منبع عمده معدنی هستند که در اقتصاد مالزی از اهمیت خاصی برخوردارند. مالزی تا زمان فروپاشی بازار قلع در دهه 1980، به تنهایی بزرگترین تولید کننده قلع جهان بود. در قرون نوزده و بیست، قلع نقش غالبی را در اقتصاد مالزی ایفا می‌کرد. در سال 1972 بود که نفت خام و گاز طبیعی، جای قلع را به عنوان عامل اتکاء بخش معدن مالزی گرفتند. نفت خام و گاز طبیعی موجود در حوزه‌های برون ساحلی ساباه، ساراواک و ترنگانو، به خصوص در آن سه ایالت، کمک فراوانی به اقتصاد مالزی نموده است. دیگر مواد معدنی دارای اهمیت یا ویژگی (خاص) شامل مس، طلا، بوکسیت، سنگ آهن و زغال سنگ به همراه مواد معدنی صنعتی نظیر خاک رس، کائولن، سیلیس، آهک، باریت، فسفات‌ها و سنگ‌های ساختمانی همچون گرانیت و نیز بلوک‌ها و قطعات مرمر هستند. مقادیر اندکی از طلا نیز تولید می‌شود.

دولت برآورد نموده است که مالزی با نرخ فعلی تولید قادر خواهد بود برای 18 سال نفت و به مدت 35 سال گاز طبیعی استخراج کند. مالزی دررتبه بیست و چهارم از لحاظ ذخایر نفتی و سیزدهم از نظر گاز طبیعی در دنیا قرار دارد.

اقتصاد

شبه جزیره مالایی و آسیای جنوب شرقی، همواره مرکزی برای تجارت بوده است. اقلام گوناگونی همچون چینی آلات و چاشنی‌ها، حتی پیش از آنکه سلطان نشین مالاکا و سنگاپور به این شهرت برسند، فعالانه تجارت می‌شده است.

در قرن هفدهم، ذخایر فراوانی از قلع در چند ایالات مالایایی کشف شد. سپس، همانطور که امپراتوری بریتانیا بر مالایا چیره شدند، درختان کائوچو و خرمای روغنی برای مقاصد بازرگانی عرضه شدند. در طول این دوران، مالایا به بزرگترین تولید کننده عمده قلع، کائوچو و خرمای روغنی تبدیل شد.

همزمان با این که مالایا به سوی کسب استقلال خود حرکت می‌نمود، دولت به اجرای برنامه‌های پنجساله خود پرداخت. برنامه پنجساله اول آن کشور در سال 1955 آغاز گردید. با تاسیس مالزی، این برنامه‌ها بازنگری و تکرار شدند، که اولین برنامه مالزی در سال 1965 شروع شد.

در دهه 1970، مالزی به تقلید از رویه چهار ببر (قدرت اقتصادی) اصلی آسیا پرداخت و از وابستگی به استخراج معادن و کشاورزی به اقتصادی صنعتی تغییر هویت داد. با سرمایه گذاری ژاپن، در طول چند سال صنایع سنگین آن شکوفا شد، و صادرات مالزی به موتور اولیه رشد کشور تبدیل شدند. مالزی پیوسته به رشد بیش از 7 درصد در تولید ناخالص ملی درکنار تورمی پایین در دهه های 1980 و 1990 دست یافت. طی همان دوره، دولت کوشید تا با سیاست اقتصادی جدید (مالزی) ( (PEN پس از حادثه شورش نژادی 13 می 1969 فقر را ریشه کن سازد.

آموزش‌

آموزش در مالزی تحت نظارت وزارت آموزش دولت فدرال می‌باشد. بیشتر دانش آموزان در مالزی آموزش را بین سنین 6 3 سالگی از مهد کودک آغاز می‌کنند. علاوه بر بعضی مهد کودک‌های دولتی، بیشتر مهد کودک‌ها در مالزی به طور خصوصی اداره می‌شوند. دانش آموزان تحصیل را از سن 7 سالگی به مدت شش سال در مدراس ابتدائی شروع می‌کنند. دو نوع مدرسه ابتدائی (کاملًا) دولتی یا با مساعدت دولت وجود دارد: مدارس ملی از زبان مالایایی به عنوان واسطه آموزشی استفاده می‌نمایند، و مدارس نمونه ملی از زبان چینی یا تامیلی به عنوان واسطه آموزشی بهره می‌برند.

برای تحصیلات مرحله سوم، دانشگاه‌های عمومی همچون دانشگاه مالایا و دانشگاه کبانگسان مالزی وجود دارد. علاوه بر این، 5 دانشگاه معتبر بین‌المللی از سال 1998 در مالزی، شعب کمپ خود را تاسیس نموده‌اند. کمپ هر شعبه دانشگاهی را می‌توان همچون یک شعبه دور از دانشگاه اصلی فرض کرد، که همان رشته ها و مدارک را که مراکز اصلی می‌دهند، ارائه می‌کند. دانشجویان بومی و بین‌المللی هردو می‌توانند این شرایط نمونه خارجی را با پایینترین هزینه تحصیل در مالزی احراز نمایند.

نژاد و جمعیت‌

ساکنین کشور مالزی از سه نژاد مالایی (0 درصد)، چینی (7 درصد)، هندی (2 درصد) و غیره (1 درصد)، تشکیل شده است. جمعیت مالزی مرکب از گروه‌های نژادی متعددی بوده که از لحاظ سیاسی جمعیت غالب مالایایی‌ها هستند که اکثریت جمعیت را (در حدود 60 درصد) تشکیل می‌دهند. تمامی مالایایی‌ها مسلمان هستند. حدود درصدجمعیت مالزیایی‌ها با اعقاب چینی هستند که به لحاظ تاریخی نقش مهمی را در تجارت و اشتغال بر عهده داشته‌اند. مالزیایی‌ها با اعقاب هندی در حدود 7 درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند. حدود 90 درصد جمعیت‌هندی ازمردمان تامیل‌و تلوگو می‌باشند. اماگروه‌های مختلف دیگری نیز وجود دارند، از جمله افراد مالایا، پنجابی‌ها و گجراتی‌ها.

مذهب‌

مالزی یک جامعه چند مذهبی است و اسلام دین رسمی این کشور می‌باشد. برطبق ارقام آماری در سال 2000، چهار دین اصلی آن عبارتند از اسلام (4/ 60 درصد جمعیت)، بودائیسم (2/ 19 درصد جمعیت)، مسیحیت (1/ 9 درصد، بیشتر در شرق مالزی)، و هندوئیسم (3/ 6 درصد). مردم مالزی عموما به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می‌گذارند و عمدتاً مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید.

فرهنگ‌

مردم مالزی افرادی بسیار خون گرم و میهمان نوازی هستند. مسلمان‌ها دارای رستوران‌ها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند. هندوها و چینی‌ها به بودا معتقد هستند. با توجه به طبیعت بخشنده این سرزمین، بومی‌ها که اکثراً مسلمانند دارای اخلاقی خوش و نظم و ترتیب در کارها می‌باشند. مالزی کشوری است کاملًا تفریحی و بسیار زیبا که در سال، میلیون نفر توریست را پذیرا بوده است. جمعیت این کشور میلیون نفر می‌باشد.

اندونزی‌

تاریخ‌

از قرن هفدهم، هند شرقی مهم ترین و سودآورترین بخش امپراتوری هلند به شمار می‌رفت. به غیر از اشغال کوتاه مدت بریتانیایی‌ها (تا) و قیامهای گاه گاهی محلی، هلند کنترل این کشور را تا حفظ کرد. در این سال ژاپنی ها به این مستعمره هجوم آوردند و به عنوان آزاد کنندگان کشور از حکومت استعماری مورد استقبال اکثر اندونزیایی‌ها قرار گرفتند با تسلیم ژاپن در 1945، احمد سوکارنو بنیانگذار حزب ملیون جمهوری مستقل اندونزی را اعلام کرد .. هلندیها پس از چهار سال جنگ متناوب ولی وحشیانه، تحت فشار بین‌المللی استقلال اندونزی را در 1949 پذیرفتند.

جغرافیا

جمهوری اندونزی کشوری است مرکب از جزیره‌های بسیار که در مجمع‌الجزایر مالایا بین هندوچین و استرالیا قرار گرفته‌است. پایتخت آن جاکارتا است. اندونزی چهارمین کشور پر جمعیت دنیا است و مسلمانان آن از هر کشور دیگری بیشترند. اندونزی در واقع مجموعه‌ای از جزایر (قریب به جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. سابقاً این جزایر در تصرف هند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، ذغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است. به بیان دیگر این کشور، به شکل یک قوس، مشتمل بر هزاران جزیزه در طول خط استوا، مانند کالی مانتان، سوماترا، ایریان جایا، مادورا، سولاوزی، جاوه، بالی و جزایر سوندای کوچک (از جمله لامبارک، فلورس و تیمور) است.

اندونزی، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا محسوب می شود. تعداد 3000 جزیره ان مسکونی است. مردم این کشور در سواحل جزایر و یا در دره ها و بخصوص در جزیره جاوه زندگی کرده، و کشاورز می باشند. بیشتر جزایر اندونزی، غیر قابل سکونت هستند. این کشور، آب و هوای گرم و استوای داشته، و بارانهای موسمی، سبب رونق کشاورزی می‌شود.

جاوه و همسایه کوچکترش مادورا جمعیت متراکمی دارند و نزدیک به دو سوم مردم اندونزی را در خود جای می دهند. سلسله جزایر شمالی متشکل است از کالیمانتان) بخش اندونزیایی جزیره بورنئو)، جزایر نامنظم و کوهستانی سولاوسی (سلبس)، گوره ملوک، وایریان جایا) بخش غربی گینه نو) بیش از دو سوم این کشور از جنگلهای استوایی بارانی پوشده شده است.

جمعیت‌

جمعیت این کشور در حدود میلیون نفر است که از این رقم/ درصد مسلمان،/ درصد پروتستان، درصد کاتولیک،/ هندو و/ بقیه از مذاهب‌دیگرهستند. زبان‌رسمی‌آنان «اندونزیایی» است.

حکومت‌

هر پنج سال انتخابات برای انتخاب 400 نفر از اعضای مجلس نمایندگان تحت نظام تعیین تعداد نمایندگان به نسبت جمعیت هر منطقه، برگزار میگردد، 100 عضو دیگر را رئیس جمهور انتصاب میکند. مجلس شورای خلق، که متشکل از اعضای مجلس نمایندگان به اضافه 500 نفر دیگر به نمایندگی از جانب دولتهای محلی، گروههای صنفی و ذینفع هر پنج سال تشکیل جلسه میدهد تا بر اصول کلی سیاست دولت نظارت کند و به انتخاب رئیس جمهور بپردازد. رئیس جمهور کابینه را انتصاب میکند. از 27 استان کشور دو استان خود مختارند.

احزاب سیاسی اصلی عبارتند از:

گلکار (اتحاد دولت)، گروه توسعه متحد (اسلامی)

حزب دموکرات اندونزی (مسیحی) و ملی گرا

آموزش‌

میزان باسوادی:/ درصد در کل جمعیت

نرخ باسوادی مردان: درصد

نرخ باسوادی زنان:/ درصد

سنین تحصیل اجباری: تا سال.

تعداد دانشگاه: دانشگاه دولتی، دانشگاه خصوصی‌

اقتصاد

اندونزی از نظر مواد معدنی و نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، زغال سنگ، بوکسیت و مس نیز ثروت فراوانی دارد، ولی به دلیل جمعیت زیاد نسبتا فقیر است. بیش از 50 مردم این کشور زارعین معیشتی هستند و برنج محصول اصلی به شمار میرود. ولی هم کشاورزان مزارع بزرگ و هم روستاییان مقادیر زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه صادراتی تولید می‌کنند.

بخش صنعت بیشتر به فرآوری مواد معدنی و محصولات کشاورزی میپردازد. اندونزی در دهه 1980 و اوایل دهه 1990 به میزان رشد اقتصادی بالایی دست یافت. توریسم، از منابع مهم درآمدهای ارزی، اندونزی به شمار می رود.

تولید ناخالص داخلی این کشور در سال بالغ بر/ میلیارد دلار بود. درامد سرانه این کشور در همین سال بالغ بر دلار بود. درصد از مردم اندونزی زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم این کشور در سال/ درصد بود. صادرات این کشور بالغ بر/ میلیارد دلار است و نفت و گاز، کالاهای الکترونیک و نساجی مهمترین اقلام صادراتی ان هستند.