گذری بر اندیشه دینی در غرب صفحه 10

دینی که اعتقاد دارد خدا، یکی است».(1)

خدایان روم باستان

خدایان روم باستان

شرک و الهه پرستی در روم باستان به طور گسترده و چشم گیری رواج داشت. خانواده به عنوان کانون و سرچشمه دین، با رشته ای از «آتش مقدس»، به جهان معنوی و روحانی پیوند می خورد. مظهر اصلی معنویت، شعله مقدسی بود که نشانه زندگی و پایندگی خانواده بود و همه باید با مهر دینی از این شعله مقدس پاسداری می کردند. کودک به زبان بی زبانی این علقه دینی را فرامی گرفت و با نمایندگان خدایان که به صورت تندیس هایی بر فراز آتشدان نصب کرده بودند، آشنا می شد. هر یک از این تندیس ها، نماینده یک روح یا خدای ویژه ای بود که رفتار ویژه ای به او نسبت می دادند. رومیان، خدایان خویش را که از شعله مقدس نشئت می گرفتند، از ارواح یا مفاهیم می پنداشتند. خدایان تندرستی، جوانی، حافظه، شانس، امید، بیم، فضیلت، پاکدامنی، سازش و پیروزی شماری از این گونه خدایان بودند. همچنین برخی از خدایان را از سنخ جن می پنداشتند که از ارواح بیماری زا به شمار می آمدند و به دشواری، از بندگان خود خشنود می شدند. خدایان فصل های سال، خدایان آب، باروری و... نیز از دیگر خدایان رومی ها بودند. شاید تاکنون هیچ آیینی، این همه خدا نداشته است، به گونه ای که برخی، خدایان رومی را تا سی هزار شمرده اند. حتی در برخی شهرها، شمار خدایان به مراتب بیشتر از شمار انسان ها بوده است.

باید گفت کاهنان در خرسند نگاه داشتن خدایان و یاری جستن از آنان نقش مهمی ایفا می کردند. آنان، مردم را به برگزاری آیین های پرستش و پیش کش کردن قربانی به