گذری بر اندیشه دینی در غرب صفحه 19

نخست این دوران که آشوب و هرج و مرج، میراث گذشته غرب را در آستانه نابودی قرار داده بود، کلیساها و به ویژه دیرها تنها مکان هایی بودند که امکان فراگیری و حفظ دانش را که همان الهیات مورد تأیید کلیسا بود، آن هم هرچند به شکل محدود، فراهم می آوردند. این دیرها، همواره جزایر ثبات در اقیانوس هرج و مرج آن زمان بودند.(1) در عین حال، تاریخ کلیسای قرون وسطا، نقاط تاریک زیادی دارد که خدمات و نقاط مثبت آن را زیر سؤال می برد.

جنایت های کلیسا به نام دین

جنایت های کلیسا به نام دین

در قرون وسطا این باور همگانی وجود داشت که خدایی وجود دارد که پاپ نماینده او در روی زمین است و سلطنت آسمانی خداوند، همتایی زمینی در کلیسای کاتولیک دارد. این نگرش، آن گاه که با پشتیبانی حکومت از کلیسا همراه شد، سبب اقتدار بیش از پیش پاپ و کلیسا شد؛ قدرتی که هیچ گونه انتقادی را نمی پذیرفت و هرگونه نافرمانی از دستورهای خود را سرکوب می کرد. تا آنجا که کلیسای «شهیدان کاتولیک» که تا مدت ها مورد آزار و اذیت قرار داشت، خود، به طور رسمی، به کلیسای جفاکننده تبدیل شد. نخست، آزار و پی گرد گروه های مسیحی که از کلیسای کاتولیک فاصله می گرفتند، آغاز گشت و آن گاه پی گرد و آزار علیه آیین های غیر مسیحی به کار گرفته شد.(2)

پاپ برای مبارزه با مخالفان کلیسا، از دادگاهی به نام «انگیزیسیون» استفاده می کرد که در زبان یونانی، به معنای «بازجویی» است. این دادگاه ها هرکسی را براساس یک گزارش پنهانی محکوم می کرد و اثبات بی گناهی یک متهم در برابر بازجویان سنگ دل