گذری بر اندیشه دینی در غرب صفحه 48

تازه ای کشف شد که همان روش «علمی _ تجربی» بود؛ چون آزمایش های دقیق و کنترل شده، این روش دانشمندان را در اثبات فرضیه هایشان توانا می ساخت و هنگامی که این فرضیه ها به اثبات می رسید، نتیجه گرفته می شد که انسان، تغییر اساسی عالم ماده و مادیات را دارد.

غربیان در مقام جست وجو، تصویر بزرگ از عالم «وحی» را رها کرده و به «علم» روی می آوردند. مورخان تاریخ اندیشه ها می گویند: «در سده نوزدهم غربیان، آن قدر که به وجود اتم یقین داشتند، به هیچ یک از اموری که کتاب مقدس از آنها دم می زد، مطمئن نبودند.»(1) باید گفت جهان غرب را در پی دوره های سنتی و مدرن خود، اکنون جامعه ای قلمداد می کنند که «فرامدرن» شده است.

الف) گذر از دوره نوگرایی به عصر فراسوی نوگرایی

الف) گذر از دوره نوگرایی به عصر فراسوی نوگرایی

چرا غربیان به جای آن که فرامدرن شوند، همچون گذشته مدرن نمانده اند؟ زیرا علم هنوز رکن اساسی تفکر غربی است. اگر به کمیت افراد نظر داشته باشیم، بیشتر غربیان هنوز هم مدرن باقی مانده اند، ولی اندیشمندان بسیاری هستند که دیگر متجدد نیستند و در واقع، همین ها هستند که مسیر آینده را ترسیم می کنند. این اندیشمندان به مدرنیته اعتقادی ندارند؛ زیرا فریب جهان بینی به اصطلاح علمی را نخورده اند. آنها فهمیده اند که این جهان بینی مدرن علمی نیست، بلکه «علم زده» است. اینان علم را به پاس آنچه درباره طبیعت برایمان می گوید، همچنان قدر می نهند و بر صدر می نشانند، ولی چون جهان هستی منحصر در طبیعت نیست، علم نمی تواند جهان بینی معتبری در اختیارمان بگذارد. نهایت چیزی که می تواند نشانمان دهد نیمی از جهان است، نیمی که